De bekende actrice Ann Petersen is vanochtend in haar huis dood gevonden door een buurman.
Een monument van de Vlaamse film is niet meer.

Hulde

Uiteindelijk is het ouwe stront in een nieuwe verpakking. Kill Bill. En zo hebben ze het gedaan.

Kill Bill – The Making Of.

Vrouwen zijn als kennis: goed voor hem die in het bezit ervan is en nog veel beter voor hem die er mee weet om te gaan.

– Eerlijke mensen? Nog nooit van gehoord meneer. Wel hoorde ik over mensen die zich eerlijk wanen. Wat zegt u? Vertrouwen? Hoe schrijft men dat precies?

Vergeet menslievendheid want dat begrip voeren we vals in ons vaandel. Vergeet de liefde want de liefde wordt ons slechts door egoïsme ingegeven en egoïsme brengt ons vroeg of laat steevast in de miserie. Vergeet ook ineens maar de vergiffenis en het vertrouwen want nooit wordt er ons in dit verdomde koude leven werkelijk ook maar iets vergeven – geen enkele spaander brandhout en geen handvol gepikt graan laat staan die scheefgeslagen nagel om ons mee aan ons gat te kunnen krabben, en nooit viel er ons iets te vertrouwen dat achteraf de moeite waard bleek te zijn – noch vriend noch haard noch idee. En daarom verraden we elkaar maar tot in den treure recht de verdoemenis in omdat er ons niets anders meer rest dan dat: het oneerzaam en schaamteloos misbruik maken van anderen ter meerdere eer en glorie van onszelf. Openlijk of geniepig. Wat een gedoe en wat een gezeik.
Het zijn vuile streken.

Als er hier wat weinig actie is de laatste dagen, dan ligt dat maar aan één ding:

Own or be Owned!

Wanneer ik eens kom te sterven dient mijn lijf enkel de wetenschap te dienen moest er nog iets mee aan te vangen vallen. Dat is zo vastgesteld. Mijn brein nochtans, hoe nietig of virtuoos het door sommigen ook bestempeld moge worden, wil ik na mijn verscheiden zo snel mogelijk met al zijn hebben en houden, al zijn herinneringen en spijt, alle onhebbelijkheden en lieftalligheden ge-upload zien naar een server in een bunker op Antarctica die netjes aangesloten is op de Big Routers en al de rest van het Wereldomvattende Circus zodat ik uiteindelijk eens wat van de wereld kan zien.
Met dat doel voor ogen heb ik al een map aangemaakt op mijn harde schijf die ‘Het_wezen_van_Polski’ heet en waarnaar ik middels een vernuftige soort helm die bestaat uit een badmuts, wat balsahout, een halve rol zilverpapier, wat nylondraad en een elastiekje dat de boel om mijn kin samenhoudt al mijn breindata via een handig USB-kabeltje heenstuur.
Tot nu toe zit er in die map (en ik heb het over drie dagen hard labeur en koppijn) nog niks, nada, geen enkele bit of byte valt erin te bespeuren. Hetgeen uiteraard mijn twijfels doet rijzen over:
a) de inhoud van mijn brein.
b) de USB-aansluiting.
c) de software van mijn helm.
d) de zin van dit alles.

Twie blongdjes zitten on den toeg in een cafééken oep ‘t Kiel.
Zee tie één: “‘k zeng zjust wer men raaiexoam gon doeng.”
“Allee”, vroagt d’aander: “en, oe was’t?”
“Nie goe, zenne”, zee ze, “wer geboasd! ik koom wer on da rongd pungt, en der stod een bord me daartig oep, dus ‘k raaie kik daartig kiër rongd da rongd pungt.”
“Ai”, zee d’aander, ” en verkiërd geteld, of wa?”