Het is vijf uur ‘s ochtends, en als ik me haast geraak ik nog in bed voordat de horizon lapislazuli begint te kleuren en die hardnekkige kleine vogeltjes de borst beginnen op te zetten. Ik groet u allen. Morgen opstaan, douchen, ergens gaan ontbijten en wandelen (lang) langs de kaaien. Daarna weer achter de schermen tot de boel af is. (af is ie nooit gvd)

Voila, proper buroke. Ik kan er terug invliegen.
Het was echt hoog tijd. De pizzadozen stapelden zich bijna even hoog op als mijn monitors, de lege blikken cola die tevens dienden als asbak hadden mij omsingeld, en mijn ceedeeroms lagen verspreid tussen de papierkes met paswoorden en logins, half leeggedronken koppen koffie, de computertijdschriftjes, de volgekriebelde lay-outschetsen en websitestructurkes, de tutorials, de manuals, en ga zo maar door. Hier en daar vond ik een halve reep chocolade en zelfs een durex-condoom. Vraag me niet hoe dat laatste daar gekomen is, want dat heb ik me ook al peinzend afgevraagd.
Het was dus nodig.
Heden ligt mijn werktafel er zo blank bij als een sneeuwvlakte die nog niet betreden is. Lang zal dat niet duren, want straks begin ik aan mijn job die maandagochtend moet af zijn. De koffie, de sigaretten, de selectie mp3s en het zenuwkalmerende groen liggen al klaar. En om eerlijk te zijn kijk ik er naar uit. Eigenlijk doe ik niets liever dan werken als het donker is, nacht, stil en alleen. Niemand die je stoort – je kan jezelf echt ‘in het werk smijten’ zonder dat er telefoon rinkelt, collegas moppen komen vertellen, klanten moeten geholpen worden – niemand die je kan afleiden, niemand die je van je bijna gevonden oplossing wegrukt. Op zulke momenten ben ik best ‘in trance’ te noemen. Dan is mijn concentratie echt het grootst.
Nu nog even voor de inwendige mens zorgen en een paar boterhammekes smeren, en ik vlieg erin

Wees er hier getuige van. De collega die een half derde pizza in een keer in zijn mond stopt en wegwerkt, de held die dertig olijven tussen zijn kiezen propt alvorens erop te beginnen kauwen en door te slikken, die man dus (tsss) legde zich gisteren toe op het wegwerken van een Giant Quickhamburger. In één keer in zijn mond steken en dan zonder drinken doorslikken. Een onmogelijke opdracht lijkt het wel, maar niet voor collega P! Slechts iets meer dan één minuut tijd heeft deze man nodig om de welbekende dubbele hamburger in zijn mond te proppen en soldaat te maken. Let op de geconcentreerde blik wanneer hij grote maalbewegingen maakt om die hoeveelheid vlees en brood te herleiden tot een onbestemde pulp die gemakkelijk weg te slikken valt. Let op de triomf waarmee hij na het verorberen zijn handen de lucht insteekt, en de trots waarmee hij de omstaande collega’s toont dat zijn mond leeg is.
Voor maandag staat er een ananas op het programma
VIDEO (3.1mb)

Straks op dit weblog: een filmpje met collega P. in de hoofdrol die bewijst dat je een Giant van de Quick wel degelijk in één keer in je mond kunt proppen en kunt verorberen…

Polskaya is vanaf heden ook xml/rss -gedingest. Klaar om de wereld te veroveren, voorbereid om geciteerd en gekwoot te worden door iedereen of zoiets – ik moet het nog een beetje uitvissen allemaal. Ik heb mezelf ondertussen eenKlipFolio – klip aangemaakt en geupload, en zo kunt u vanaf nu op de hoogte gebracht worden van updates en veranderingen op deze weblog.
De wondere wereld der technologie!

Het zal eens in de tien jaar voorvallen denk ik, maar vandaag lig ik erin voor middernacht Maft ze!

En dan te weten dat ik mij in mijn snotneuzenjaren ook nog heb bezig gehouden met mijn nek nèt niet te breken op een houten plankje met vier rubberen wieltjes onder. Skaten
Trasher was ons lijfblad en Possessed to Skate ons lijflied. Een paar ferme builen en schrammen aan overgehouden, en één ferm lidteken op mijn rechterschouder dat ik nu nog steeds draag. Aan die zotte tijd kwam een einde toen ik op kot ging. Mijn deck heb ik nog steeds, ‘t staat op de schouw en doet dienst als decoratiestuk. (Of als trofee?) Helemaal versplintert, talloze malen herstelt en aan de tail letterlijk bijeengehouden door twee parkervijsjes. Soms betrap ik me erop dat ik bij het kijken ernaar een beetje glimlach en denk aan die waaghalzerij die ik er allemaal mee heb uitgestoken. Ons moeder was er nooit gerust in.
Maar dat bord kan rustig blijven staan, want ondertussen is er G-MAX Skateboarding! Kies uit drie verschillende halfpipes en haal de competitie onderuit met gedurfde combinaties van tricks en speed! Score punten met koelbloedig uitgevoerde stunts en imponeer idereen met de schijnbare achteloosheid waarmee je dat doet Opgepast, best verslavend!