Wat kan het mijn arm geraniumke schelen dat het nog geen 21 maart is. Drie maanden nadat ik het op het balkon in de vrieskou had laten staan en veel te laat en stijfbevroren binnenhaalde, staan er een paar povere stengeltjes hun geraniumblaadjes te ontrollen naar de zon. Een klein nieuw geraniumplantje. Een ware fenix.

Misverstanden zijn onnozele dingen met verstrekkende gevolgen. Op zijn best wordt er een vriendschap opgeblazen, op zijn slechts de halve wereld. Punt blijft dat een misverstand opgelost moet worden door beide partijen, anders is het pissen tegen de wind in.

Ik weet niet of mijn onderbewuste me iets wil vertellen, maar deze nacht heb ik voor de tweede keer over een ex-lief op een hele realistische manier gedroomd.
Deze keer was het K., een Brugse Schone die me dertien jaar geleden op kot voor het eerst de hemel liet zien. We zaten samen in het zelfde studentenkot, en haar kamer was twee deuren van de mijne verwijderd. Bijna anderhalf jaar hebben we samen gehad vooraleer zij me ‘liet gaan’. Ik heb haar in geen 10 jaar meer gezien. Het laatste wat ik van haar weet is dat ze met haar Engelse echtgenoot ergens rond Brugge moet vertoeven.
Wel, zij kwam vannacht bij me op droombezoek. Eigenlijk kwam ik hen per ongeluk tegen ergens in de stad, en het was haar zuster M. die ik het eerst herkende. K. was geen haar veranderd – in droomwereld laten tien jaren echt geen indruk na – ze had nog steeds dezelfde rode blos op haar koontjes en lachte nog altijd haar fijne witte tanden bloot terwijl ze haar lange haren over haar schouders schudde, als in die ouwe onbekommerde tijden.
Hé K, dat is erg lang geleden.
Een echt gesprek hadden we niet, daarvoor was het tussen ons al teveel tijd verstreken en er stond een kleine aan haar broekspijp te trekken. Wel zijn we snel even aan een tafeltje iets gaan drinken, en bij het afscheid wisselden we geen telefoonnrs uit.
En toen ik wakker werd was ik vrij in de war.
Miljaar man, zo in dromenwereld ineens en zonder aanleiding weer geconfronteerd worden met een liefje van een miljoen jaar en verschillende levens geleden, is wel ff schrikken.
Ik vraag me af wat ze kwam doen, ik vraag me af wat mijn onderbewuste van plan is met deze vertoning, want vorige week was het op een nacht de beurt aan T, ook al een exlief. Een even vreemde en o zo levendige droom. Als die trend zich blijft voortzetten, dan zijn er nog drie te gaan. En dan? Op een nacht een feestje in mijn hersenpan met dj Polskaya en allen waar hij ooit van hield?

Ik ken mensen die zich laten leven. Mensen die over zich laten lopen en alles maar goed vinden ‘om de lieve vrede te bewaren’. Mensen die geen nee kunnen zeggen omdat ze bang zijn te mishagen. Mensen die hun leven in een caroussel van ellende doorbrengen omdat ze heel de tijd denken dat anderen van hen iets ‘verwachten’. Ze staan altijd voor je klaar en als je ze nodig hebt zijn ze er niet omdat ze voor iemand anders in de weer zijn. Ze krijgen nochtans weinig appreciatie omat iedereen er van uitgaan dat die ene toch geen ‘nee’ zal zeggen, ongeacht wat er van hem verlangd wordt. Babysitten, gaten boren, bokes smeren, rekken ophangen, boodschappen doen, stofzuigen, gezelschap houden, fietsen repareren, ambetant beginnen worden en noem maar op. Ze weten dat de boel uit evenwicht is, dat ze meer geven dan krijgen, dat hun energie verslonden word zonder dat er iets voor terug komt, en dat dit in godsnaam toch geen heel leven vol te houden valt. En zo worden ze depressief. Ze mopperen terecht dat ze meer waard zijn dan dat, en niemand luistert echt naar hen. Ze voelen zich tekortgedaan en onbegrepen, maar hebben er min of meer mee leren leven. Ze spelen met het idee om op een dag heel het boeltje de rug te keren en het af te bollen, en dan nog het liefst met de noorderzon, zodat ze tenminste één keer in hun leven iedereen een welgemeende fuck joe toe kunnen wensen. Maar de miserie is dat er daar lef voor nodig is en ach, lef meneer: dat is iets van in de films. Daarom sukkelen ze allemaal maar verder.
En voor ze het weten zijn ze oud en kwijlen ze en is hun leven dor en bijna voorbij en dan hebben ze aan heel dat circus geen kloten gehad. Sorry, geen herhalingen, deze show was slechts een éénmalige opvoering.
Wat zeg je? Je had slechte plaatsen?

Ze weten niet van zichzelf dat het amateurkes zijn, en zelfs dan zouden ze het nog in geen honderd jaar toegeven. Maar toch is hun job nooit goed gedaan, moet je achter hun rug de brokken gaan lijmen en schudt je traag je hoofd wanneer je weer zo iemand ziet knoeien.
Het wordt pas echt lastig, wanneer jij de dupe bent van hun geknoei. En dan moet je nog beleefd blijven ook….