19 June, 2003

Drieëndertig jaar geleden.

Te vinden onder: Uncategorized — @ 5:42

Dingen gebeuren en tijden gaan aan zichzelf voorbij zonder het te weten. De boel gaat zo rap dat toestanden van twee jaar geleden plots al vijf jaar achter ons schijnen te liggen. Gisteren was ik nog een snotneus met blauwe plekken en vandaag beleef ik mijn drieëndertigste verjaardag. Mijn vierendertigste jaar gaat vanmiddag rond half één in. Zevenentwintig was mijn moeder toen ze mij kreeg. Ik werd geboren op een vrijdag. Ik leef al 12052 dagen.


reacties (23)


18 June, 2003

Woorden

Te vinden onder: Uncategorized — @ 3:56

Al hollen woorden gevoelens nog zo uit, ze hollen vooral zichzelve uit omdat ze van zodra ze worden gezegd alle betekenis en waarde verliezen omdat ze niet langer bestaan dan de lucht of het blad waarop ze gedragen worden en daarom op zich ook van geen enkele tel zijn behalve voor hen die er waarde aan willen hechten. Woorden zijn schuchtere pogingen om over te brengen wat er allemaal aan storm woedt en aan verdriet heerst, woorden zijn papieren bootjes die door spelende kinderen worden losgelaten in de kolkende goot nadat het geregend heeft op een zomerse augustusdag. Woorden zijn zo nietig en zo snel uitgesproken dat ze vluchtiger zijn dan de geur van orchideëen in de warme avond. Woorden doen ons dingen geloven die niet waar zijn, woorden laten ons liegen en beminnen, woorden stelen onze gedachten omdat ze veel minder snel zijn en omdat we daarom nooit gezegd krijgen wat we voelen.


reacties (5)


17 June, 2003

Zwarte gal:

Te vinden onder: Uncategorized — @ 3:36

(het volgende is volslagen voor eigen rekening)

Wij zijn niets dan levensmoe en hebben onze ondergang al uitgestippeld. Onze schuld schuiven we af op anderen en oplossingen vergeten we te zoeken omdat we ons wentelen in vluchtig en nietszeggend genot. We vergaten hoe het was om onszelf lief te hebben en ziek als we zijn van heimwee naar iets dat we niet kunnen benoemen waden we nu op de tast doorheen het slijk op de bodem van de gewelven van wie we voordoen te zijn. Het is er pikdonker en we zijn bang en blind en alleen en we verwonden ons aan de scherpe randen van oud verdriet dat koud en roestig en vergeten onder het slijk ligt tot we er ons tot bloedens toe weer aan kwetsen en merken dat de pijn eigenlijk nooit verandert.

Is het niet triestig,
is het niet droef,
zo jezelf te zien janken
tussen de rotzooi die je begroef?

Het is altijd weer dat liedje het eendere gezeik de steeds weer dezelfde gegalvaniseerde nagel op de kop en dat het iedere keer terug prijs is. Niets of niemand kun je nog vertrouwen en zelfs jezelf niet. Er valt niet mee te lachen met zoveel tristesse. Het is huilen met de pet op zeg ik en vechten tegen de bierkaai. Wat rest er ons nog wanneer er zovelen zichzelf kwijt zijn en welke woorden van troost dienen nog gesproken te worden om een verdriet te verzachten dat zo eenzaam is?
Een weidse vlakte omringt ons, dor en droog en zelf afgebakend met zwarte hoge muren.


reacties (8)


15 June, 2003

De herfst van Polskaya.

Te vinden onder: Uncategorized — @ 7:29

En terwijl de Kongolezen elkaar opvreten en terwijl de Palestijnen zichzelf opblazen en terwijl de Amerikanen zich God wanen en terwijl niemand het ook nog maar een halve kloot schijnt te kunnen schelen dat we het niet eens waard zijn om uitgeroeid te worden zolang het eten maar op tijd op tafel komt te staan zijn H. en ik heel stilletjes uit elkaar gegaan om iets waar jullie geen enkele zak mee te maken hebben. Ik ben heel boos. Niet op haar. Wel om het waarom. Ik zied van woede en niemand moet mij nu scheef bekijken. Mijn rechtervuist heb ik zonet verpletterd tegen de muur van de badkamer en mijn bloed siert de tegeltjes. Ik voel niets want ik ben bezopen. Dit gaat weer weken duren om te genezen.
Pff Woehaa Fuck it. Mijn bakkes staat zo grim dat ik strax mijn kaken niet van mekaar ga kunnen krijgen.


reacties (14)


14 June, 2003

Kleine chance

Te vinden onder: Uncategorized — @ 5:10

Verdomme, het was gisteren vrijdag de dertiènde! Algoed dat ik niet bijgelovig ben.


reacties (3)


13 June, 2003

Straffe vraag:

Te vinden onder: Uncategorized — @ 5:19

Het is raar: we mogen nog zo vlug hollen als we kunnen om het beeld voor te zijn waar we vrezen op te lijken, uiteindelijk struikelen we toch en schaven we onze knieën en onze handpalmen en ellebogen en schenden we ons aangezicht en leren doen we nooit. We staan weer op en lopen op blote voeten verder onze smaadvolle ondergang tegemoet.
Is die koppigheid nu te bewonderen of niet?


reacties (3)


12 June, 2003

Nacht

Te vinden onder: Uncategorized — @ 3:14

En terwijl zij daar ligt in haar bed in haar huisje met haar twee katten opgekruld aan haar voeten en met haar haar in de war, terwijl zij daar zo dus ligt te slapen in al haar pracht en schoonheid, let ik op deze stad en zie ik erop toe dat er in deze sterrenvolle nacht niets gebeurt wat haar ook maar zou kunnen deren.
Straks vervloekt ze haar wekker en rekt zich dan uit, haar vel glanzend in het gouden ochtendlicht en haar ogen nog vol slaap.
Voor haar is de wereld uitgevonden.


reacties (3)


« NieuwerOuder »

Powered by WordPress