Een heel handig programmaatje voor je Nokia 7650 is Bemused, een slim systeem dat je toelaat om via een bluetooth-connectie met je pc je mp3-verzameling te beheren. Je kan vanuit je bed of vanop je balkonnetje in de zon door je collectie browsen, Winamp, Windows Media Player en PowerPoint Viewer controleren, je kan playlists aanmaken, kiezen tussen gewoon, shuffle en repeat, songs naar je mobieltje downloaden, en heel die zwik kun je dan nog eens aanpassen aan de hand van skins. Ik kan nu al niet meer zonder. En het plezante dit allemaal? Ha! Het ding is gratis software, uitgebracht onder GNU-licencie Dus downen maar!

Bemused Homepage

Het is niet slecht om principes te hebben, zeker niet wanneer die principes, hoe taai ook, je helpen je leven een beetje in rechte banen te krijgen.
Het is wel slecht daarentegen, om van andere mensen te verwachten dat ze jouw principes onvoorwaardelijk delen. Want wanneer ze dat niet doen en je maakt je daar ongelooflijk druk om zoals ik dat soms kan, neig je ferm naar fanatisme en onverdraagzaamheid. En dan kun je nog zoveel principes hebben dat je er een versterkte burcht mee kan bouwen, het geeft geen pas om zoiets te doen wanneer er niemand is die een zier om die burcht geeft.
Ik blijf nochtans bij de leefregels die ik voor mezelf heb opgesteld omdat dat de regels zijn waarvan ik denk dat ze een goed leven beloven: vermijd pijn en als ze niet te vermijden valt kies dan voor de korte en hevige. Wees eerlijk en rechtschapen, en verwacht van anderen niet minder dan dat wat zij van jou mogen verwachten. En wees waarachtig in al wat je doet omdat je anders alleen maar jezelf zit te kloten.
Allemaal schoon gezegd hoor ik je al zagen, en je hebt gelijk. Het is allemaal veel schoner gezegd dan dat het gedaan is. En het is nog veel schoner wanneer je er een Amerikaanse film van maakt, zo één waarin de sympathieke bankrover de flikken te slim af is en op het einde dat geil secretareske, de poen én zijn vrijheid krijgt zonder nog maar aan één van zijn principes te moeten raken – integendeel zelfs.
Maar komaan, waar gaat dit naar toe en hoe geraken we er weer weg…
Principes zijn OK om te hebben, maar blijf verdraagzaam. Iedereen heeft andere prioriteiten. En dat durf ik wel eens uit het oog te verliezen.
Hetgeen ik eigenlijk heel de tijd wou zeggen.

Iemand die in deze era nog meent met principes te moeten rondlopen is iemand die zichzelve meteen als lastezel bestempelt. Principes staan alleen maar in de weg, principes maken het leven veel te moeilijk, principes zijn overblijfselen uit die toneeltijd waarin men bij het ochtendgloren nog op leven en dood de degens kruiste omwille van één of andere gekrenkt eergevoel.
Ik ben zo een lastezel. Ik loop gebukt onder principes die me meer kwaad dan goed doen maar die ik niet kan verloochenen omdat het precies die dingen zijn die me zouden moeten helpen om een iets betere mens te worden. Het zijn simpele dingen als eergevoel en respect en rechtvaardigheid en vriendschap en opoffering en nog meer van dat toneelgezever. Die dingen maken van jou een goed mens in zoverre je erin slaagt ze na te streven denk ik.
Maar wanneer ik dan eens zo rond me kijk zie ik dat ik bijna alleen sta met die gedachte. Ik zie heel veel mensen die wel principes hebben, maar alleen zolang ze handig zijn. Of ze hebben principes maar die keren naargelang de heersende meningen. Of ze gebruiken die dingen om de snotneus van hun kleintje mee af te vegen en anders hun gat wel.
Botsing tussen twee werelden: de mijne en de hunne, en dan kunnen de vonken eraf slaan. En de meest misselijke gedachte is dat ik zal moeten inbinden. Want winnen tegen die horde hyena’s?

Pardaf! Weer een: een motorijder die de grond kust. De machine op zijn zijkant op de stenen, een spoor van gebroken pinkerplastiek en versplinterde stukken kuip en de bestuurder die vloekend en beschaamd en met behulp van enkele omstaanders zijn machine weer rechtzet om mankend de schade te inspecteren. Ik ben de tel ondertussen al kwijt hoeveel gasten op moto’s en brommerkes er hier tegen de korst zijn gaan omdat ze de kasseikes niet kennen. Gouden tip dus voor gemotoriseerde tweewieligen: het kan u goed doen om in de Emiel Banningstraat te Antwerpen een beetje gas te minderen. Er liggen daar een paar verraderlijke kinderkopkes.

Dat beetje regen gaat me niet stoppen. Ik ga een wat de wakkere mens uithangen in de stad. Ik ga eens kijken hoe die stad er eigenlijk uitziet zo op een gemiddelde maandagvoormiddag wanneer iedereen op het werk met dampende mokken koffie een beetje op dreef probeert te geraken

Maar waar zitten nu die klote-vogeltjes? Het is ochtend hoor! Komaan, tsjilpen verdorie!

Eén ding is duidelijk: die bioritmeoefeningen laten me stukjes van de dag/nacht op een andere manier bekijken *grijns*. Ik kan het me zelfs niet herinneren van wanneer het geleden is dat ik om vier uur ‘s ochtends helemaal fit en uitgerust uit mijn bed gesprongen ben. Ik kan me ook niet voor de geest halen wanneer ik zulk een volledige dag voor me liggen heb gehad als deze dag. Nog twintig uur maandag voor de boeg om te vullen gelijk ik het geschikt vind. Nog twee uur en de zon gaat op. Nog twee uur en een half en de bakkers gaan open.
Ik ga me eens een potje thee zetten. Vier uur is toch iets te vroeg om op te staan – ik zal die bioritmeoefeningen toch eens een beetje moeten fine-tunen.