De Yankees zeggen: ‘What comes around goes around’, en een ouwe tante die ik ken placht wel eens te beweren: ‘Wie wind zaait zal storm oogsten’. Ik denk dat er ergens in een engelstalige bijbel staat (of komt het uit een film): ‘Who lives by the sword, dies by the sword’, en ook valt er in diezelfde bijbel, maar dan in het nederlands en iets in dien aard van en op een andere plek, de regel ‘behandel uw naaste op de manier waarop ge zelf behandelt wilt worden’ te lezen. En ik geloof dat er in de Kabbalah ergens geschreven staat: ‘Zo boven zo beneden’.
En dan ziet ge zo ne keer rond, en ge kunt uw eigen amper voorstellen hoe slecht zoveel mensen eigenlijk wel bezig zijn. Slecht omdat ze zo vol zijn van zichzelf en geen tijd meer hebben om even stil te staan bij de wereld rond hen. Ik zeg het: ge ziet van ver aankomen dat ze gaan krijgen waar ze om vragen maar dat ze er totaal geen benul van hebben. En dan zie je ze daar op den duur rondkruipen en jammeren in de modder, berooid en verstoken van vriendschap en vertrouwen om zich heen graaien, blind en verbijsterd door hun huidige, veel vluchtigere lot en zich jeukend en krabbend in de plenzende regen afvragen waar ze dat alles aan verdiend hebben. waarom hebt u mij in de steek gelaten? Er wordt smalend op hen neergekeken en over hen heen getreden. Er wordt met hen geen rekening meer gehouden en hun macht, aah die zoete macht die hen slechts zover heeft gebracht dan waar ze nu staan, is allang als schuldig en ranzig bloed in de riolen weggesijpelt.
En iedereen zag het aankomen, behalve zijzelf.

Kust mijn kloten, ik draai me nog eens om.

Het is maar per ongeluk dat ik het opmerk, maar waarom hebben die klootzakken met de vuilste bakkes steevast het meeste succes bij de mooiste vrouwen ?

De werkelijke uitzonderingen te na gelaten zijn we allemaal prachtige acteurs. We doen alsof we iets te zeggen hebben over onze kinderen of we verliezen hun respect. We doen alsof we onze baas een fijne kerel vinden of we verliezen onze job. We doen alsof we weten waar we mee bezig zijn of we verliezen onszelf.
Laten we daar nu eens mee ophouden, ok?
Wat een revolutie zou dat zijn.

Het gesprek ging over niets. Straffer nog, het gesprek stokte zelfs omdat we niets meer hadden om over te praten. Ze wou naar huis zei ze maar ze maakte geen aanstalten om te gaan. Ze draaide met haar glas en beet op de binnenkant van haar wangen. Dat zag ik. Buiten begon boven de daken de donkerte te wijken. Een nieuwe dag was aangebroken, onmiskenbaar en niet te verloochenen.
Ze boog zich voorover en zocht met beide handen steun op mijn dijbenen en verplaatste haar gewicht erop toen ze dichterbij kwam zodat ik een blik kon werpen op de kloof tussen haar borsten en haar parfum kon ruiken. Daar zat ik dan, met haar lippen op twee centimeter van mijn linkeroor verwijderd en zij die met geloken ogen en warme adem fluisterde dat er geen enkele man was die deugde. Ze likte mijn oorlel en ik kuste haar in haar nek onder haar oor. Het ging vanzelf. Haar handen knepen in mijn bovenbenen.
En daar bleef het bij. Haar handen die van mijn dijbenen naar mijn schaamstreek gegleden waren duwde ik weer weg en ik mompelde zoiets onnozels als dat ik haar begreep maar haar niet kon helpen. Voor ze iets kon antwoorden deed ik teken naar de meid achter de bar om ons nog iets te geven en ik wist eigenlijk niet goed wat zeggen. Onhandig stak ik een sigaret op zonder er haar éen aan te bieden en zij streek een lok haar naar achteren. Onze drankjes werden geserveerd en ze peuterde een sigaret uit mijn pakje terwijl ze me zachtjes vervloekte. Ik voelde me als een schooljongetje.

Veel van wat ons aanbelangt raakt ons niet. Veel van wat ons aan het denken moet zetten geraakt niet verder dan ons korte-termijngeheugen. Van de gruwelen die ons lot bepalen wenden we het hoofd af. Veel van hetgeen we als kritisch mens menen te denken is ons via allerlei sluipwegen ingegeven door hen die bepalen wat we moeten denken. Wat we menen te zien zien we niet, bijna alles van wat we dachten te horen schijnt witte ruis te zijn en het overgrote gedeelte van wat we doen is ingegeven door lafheid en zelfbehoud. Het meeste van wat we zeggen is nietszeggend geraaskal en we verkiezen om te zwijgen wanneer we zouden moeten spreken. Huichelarij dragen we hoog in het vaandel en de verontwaardiging die we tonen wanneer we daarmee geconfronteerd worden is als een dril ingestudeerd.
Want hoe is het anders zover kunnen komen denk je dat een tweehonderdtal pippo’s zomaar kan dobbelen met het lot en leven van zes miljard anderen?