Top tien van de strafste dictators:

1. Kim Jong-il (North Korea) ?
2. King Fahd and Prince Abdullah (Saudi Arabia) ?
3. Saddam Hussein (thanks to Bush, we shouldn’t mention of what country he is the leader) ?
4. Charles Taylor (Liberia) ?
6. Teodoro Obiang Nguema (Equatorial Guinea) ?
7. Saparmurat Niyazov (Turkmenistan) ?
8. Muammar Gaddafi (Libya) ?
9. Fidel Castro (Cuba) ?
10. Alexander Lukashenko (Belarus) ?

Top 10 dictators list compiled

En plots sta je daar, tot aan je knieën in de drab en helemaal alleen en verlaten en je hebt geen idee hoe je je in godsnaam uit die stinkende smurrie moet bevrijden. Elke beweging die je maakt verraad je penibele situatie en brengt je weer een beetje dichter bij je smadelijke en verwachtingsvolle ondergang. Er valt geen goed meer te doen noch te hopen. Dit is de totale absurditeit, de overtreffende trap van Kafka, het volledige onvatbare in één enkel moment van onvolledigheid gevat. Dit is een circus zonder einde met niets anders dan clown-acts die onherroepelijk de mist in gaan.
En je hebt medelijden met jezelf.
Dan besef je dat dat eendere net hetgene is wat je voortdrijft. Het doet je spartelen en doen, het noopt je tot heldendaden terwijl je een geboren lafaard bent en het dwingt je tot keuzes die je anders nooit zou maken. Het geeft je drang en stormt doorheen je geest. Het raast door je bloed en klopt in je slapen. Het kruipt overal en is met geen stokken weer weg te krijgen. En terwijl het uiteindelijk in je hersenpan aangekomen steigert en met zijn hoeven vonken uit de bonkige kasseien van je ziel slaat en brult en wild met zijn zwarte manen je zelfbeeld dooreenschudt besef je dat dit ding dat jou zo doet afzien tevens het machtigste wapen is dat je ooit in handen zult hebben als je het maar kon leren beheersen. Hetgeen je doet besluiten dat je je moet gaan oefenen in zelfbeheersing, op alle vlakken.
Hoe wil je anders heersen over dat wat jou beheerst?

Winterzonnetje, net boven de ochtendhorizon uit en gereflecteerd op het natte asfalt. Oogverblindend.

Een zwaluw maakt nog geen lente.
Pokkeweer.

Wat kan het mijn arm geraniumke schelen dat het nog geen 21 maart is. Drie maanden nadat ik het op het balkon in de vrieskou had laten staan en veel te laat en stijfbevroren binnenhaalde, staan er een paar povere stengeltjes hun geraniumblaadjes te ontrollen naar de zon. Een klein nieuw geraniumplantje. Een ware fenix.

Misverstanden zijn onnozele dingen met verstrekkende gevolgen. Op zijn best wordt er een vriendschap opgeblazen, op zijn slechts de halve wereld. Punt blijft dat een misverstand opgelost moet worden door beide partijen, anders is het pissen tegen de wind in.

Ik weet niet of mijn onderbewuste me iets wil vertellen, maar deze nacht heb ik voor de tweede keer over een ex-lief op een hele realistische manier gedroomd.
Deze keer was het K., een Brugse Schone die me dertien jaar geleden op kot voor het eerst de hemel liet zien. We zaten samen in het zelfde studentenkot, en haar kamer was twee deuren van de mijne verwijderd. Bijna anderhalf jaar hebben we samen gehad vooraleer zij me ‘liet gaan’. Ik heb haar in geen 10 jaar meer gezien. Het laatste wat ik van haar weet is dat ze met haar Engelse echtgenoot ergens rond Brugge moet vertoeven.
Wel, zij kwam vannacht bij me op droombezoek. Eigenlijk kwam ik hen per ongeluk tegen ergens in de stad, en het was haar zuster M. die ik het eerst herkende. K. was geen haar veranderd – in droomwereld laten tien jaren echt geen indruk na – ze had nog steeds dezelfde rode blos op haar koontjes en lachte nog altijd haar fijne witte tanden bloot terwijl ze haar lange haren over haar schouders schudde, als in die ouwe onbekommerde tijden.
Hé K, dat is erg lang geleden.
Een echt gesprek hadden we niet, daarvoor was het tussen ons al teveel tijd verstreken en er stond een kleine aan haar broekspijp te trekken. Wel zijn we snel even aan een tafeltje iets gaan drinken, en bij het afscheid wisselden we geen telefoonnrs uit.
En toen ik wakker werd was ik vrij in de war.
Miljaar man, zo in dromenwereld ineens en zonder aanleiding weer geconfronteerd worden met een liefje van een miljoen jaar en verschillende levens geleden, is wel ff schrikken.
Ik vraag me af wat ze kwam doen, ik vraag me af wat mijn onderbewuste van plan is met deze vertoning, want vorige week was het op een nacht de beurt aan T, ook al een exlief. Een even vreemde en o zo levendige droom. Als die trend zich blijft voortzetten, dan zijn er nog drie te gaan. En dan? Op een nacht een feestje in mijn hersenpan met dj Polskaya en allen waar hij ooit van hield?