Ik ken mensen die zich laten leven. Mensen die over zich laten lopen en alles maar goed vinden ‘om de lieve vrede te bewaren’. Mensen die geen nee kunnen zeggen omdat ze bang zijn te mishagen. Mensen die hun leven in een caroussel van ellende doorbrengen omdat ze heel de tijd denken dat anderen van hen iets ‘verwachten’. Ze staan altijd voor je klaar en als je ze nodig hebt zijn ze er niet omdat ze voor iemand anders in de weer zijn. Ze krijgen nochtans weinig appreciatie omat iedereen er van uitgaan dat die ene toch geen ‘nee’ zal zeggen, ongeacht wat er van hem verlangd wordt. Babysitten, gaten boren, bokes smeren, rekken ophangen, boodschappen doen, stofzuigen, gezelschap houden, fietsen repareren, ambetant beginnen worden en noem maar op. Ze weten dat de boel uit evenwicht is, dat ze meer geven dan krijgen, dat hun energie verslonden word zonder dat er iets voor terug komt, en dat dit in godsnaam toch geen heel leven vol te houden valt. En zo worden ze depressief. Ze mopperen terecht dat ze meer waard zijn dan dat, en niemand luistert echt naar hen. Ze voelen zich tekortgedaan en onbegrepen, maar hebben er min of meer mee leren leven. Ze spelen met het idee om op een dag heel het boeltje de rug te keren en het af te bollen, en dan nog het liefst met de noorderzon, zodat ze tenminste één keer in hun leven iedereen een welgemeende fuck joe toe kunnen wensen. Maar de miserie is dat er daar lef voor nodig is en ach, lef meneer: dat is iets van in de films. Daarom sukkelen ze allemaal maar verder.
En voor ze het weten zijn ze oud en kwijlen ze en is hun leven dor en bijna voorbij en dan hebben ze aan heel dat circus geen kloten gehad. Sorry, geen herhalingen, deze show was slechts een éénmalige opvoering.
Wat zeg je? Je had slechte plaatsen?

Ze weten niet van zichzelf dat het amateurkes zijn, en zelfs dan zouden ze het nog in geen honderd jaar toegeven. Maar toch is hun job nooit goed gedaan, moet je achter hun rug de brokken gaan lijmen en schudt je traag je hoofd wanneer je weer zo iemand ziet knoeien.
Het wordt pas echt lastig, wanneer jij de dupe bent van hun geknoei. En dan moet je nog beleefd blijven ook….

Niets zo goed om de maandagvoormiddag door te geraken dan een weekje vakantie aan te vragen voor midden juni, en dat nog krijgen ook. In mijn hoofd is het nu al volop zomer

De Amerikaanse soldaten hebben het ferm naar hun goesting daar in de woestijn: hieronder een foto van het 211ste regiment kannonnenvlees dat zich tijdens een barbeque vrolijk overgeeft aan een polonaise. Volgens de bevelvoerder begon de kuskesdans te vervelen en is er voor de stoelendans helaas niet genoeg materiaal voorzien. Maar dat het moreel van de manschappen op peil blijft valt niet te betwijfelen. ‘Ze zijn er klaar voor’, aldus dezelfde bevelvoerder. ‘Laat carnaval maar komen’

Een resolutie voorstellen met de woorden: ‘…die oorlog komt er, dat hebben wij allang beslist. We geven jullie met deze resolutie alleen nog één kans te bewijzen wat de VN waard is en jullie achter ons te scharen. Doen jullie dat niet, dan is heel die veiligheidsraad een scherts, dan zijn jullie lafaards en dan gaan wij solo met Engeland…’ komt eigenlijk neer op: ‘….wij vinden dat wij geen kloten te maken hebben met de beslissingen van de VN en de veto’s die tegen ons idee om oorlogje te spelen worden uitgesproken. Wij doen onze eigen zin, en hebben allang besloten dat de VN voor ons part kan oprotten…’
Hiermee hebben de Amerikanen duidelijk en ondubbelzinnig aangetoond wat de VN in hùn ogen waard is.
O die Amerikaanse machtshebbers! Die arrogantie, die valse verontwaardiging, dat kromme rechtvaardigheidsgevoel, de hypocrisie, de leugens, de bewuste blindheid, de vastberadenheid en hun bereidheid heel de boel op te blazen en hun weigering om te luisteren naar de rest van de wereld, hun machtsgeilheid en hun superpowers, hun lange-afstandskernraketten die niemand anders mag bezitten, hun gemanipuleer en zelfuitgeroepen elitestatus.
Wanneer men mij zou vragen waar zich het ‘ware evil’ van deze wereld bevindt, ik wijs direct naar het westen, naar het land van the free, naar de uitvinders van de dream, naar de mensen die een oorlog willen omdat ze met hun wagen persee 20 liters per honderd kilometer willen blijven verstoken omdat ze dat hun ‘vrijheid’ vinden.
Arm Amerika.
Arme wereld.