De CIA organiseert een vergelijkend examen voor moordenaar. Een paar honderd kandidaten leggen een aantal proeven af, waarna er drie finalisten overblijven: twee mannen en een vrouw.
De eerste man wordt bij de jury geroepen.
“Mijnheer, zegt de voorzitter, U moet nu een allerslaatste proef afleggen om aan te tonen dat U in alle omstandigheden welk bevel ook zult uitvoeren…”
“OK”
“Hier is een geladen pistool. Uw vrouw zit in het lokaal hiernaast op een stoel. Ga binnen en schiet haar neer!”
De man, heel verontwaardigd: “Mijn vrouw? Nooit van mijn leven!” … en is gebuisd.
Zelfde scenario bij de tweede kandidaat. De man zegt: “Ik zal proberen”, gaat het lokaal ernaast binnen… en komt na een minuut terug buiten, tranen in de ogen. “Ik hou echt teveel van haar. Ik kan het niet…!” – Gezakt!
Nu is de beurt aan de vrouw. Haar wordt verteld dat in het hiernaast haar man enz… enz…
De vrouw neemt het pistool aan en gaat het lokaal binnen. De jury hoort zes schoten, vervolgens geschreeuw en een hoop hels kabaal, gevolgd door een veelzeggende stilte.
De vrouw komt terug binnen bij de jury en wrijft het zweet van haar voorhoofd. “Jullie hebben me daar wat geleverd, zegt ze, dat pistool was geladen met losse flodders ! Ik heb hem met zijn stoel moeten doodslaan !!”

Is er een verschil tussen zoekresultaten van Google en Yahoo? Vul het veldje in , klik op ‘vergelijk’ en u zult het terstond te weten komen!

http://www.langreiter.com/space/2004-02-18-newhoo%21

Deze uitvinding is geniaal! Ik had er zelf op kunnen komen

Ticklecat is a small autonomous robot that walks on the human body to generate a pleasing tickling sensation. Equipped with four sensors to be able to detect its inclination relative to a horizontal plane.Left and right track motors enable it to steer left/right and reverse direction.When it encounters a slope that is too steep, it will steer until a safe level is found, and it will continue its way.
This behaviour is implemented using a hardware finite state machine.

Ticklecat Movie (1.2mb – mpeg)
Ticklecat

Laat het duidelijk wezen moest het al niet zo zijn: ik hou niet van de meeste mensen. Echt niet. Ik hou niet van hun arrogantie, ik hou niet van hun betweterigheid, ik hou niet van hun onvermogen om mededogen te hebben en nog minder van hun vermogen om hun eigen schuld van eenders wat op een ander af te wentelen. Ik moet helemaal niks hebben van hun zogezegde onschuld die door anderen geroofd is en nog minder van dat beetje dat ze beweren nog over te hebben. Leugenaars zijn het, hypocrieten, dagloners die het woord spreken van hen wiens brood ze eten en ik sluit mezelf daar niet bij uit. Amper te vertrouwen, schijtend door hun mond en vretend door hun aars, ze openen ‘s ochtend hun ogen en verlenen daaraan hun recht van bestaan. Ze sloven zich uit voor een baas die een éénentwintig-eeuwse versie is van een slavendrijver en ‘s avonds aan den toog proberen ze elkaar om de oren te smijten met de kilo’s katoen die ze die dag geplukt hebben.
Ik hou anders wel van de mensheid. Bizar! Ik hou van haar gespartel en haar drang tot overleven, ik hou van haar zucht naar kennis en ik hou van haar solidariteit. Ik bewonder haar wetenschappers, haar vorsers en filosofen, haar moeders en vrouwen, haar vermogen tot liefhebben en vergeven en ontdekken en delen. Ik bewonder haar wil om gedreven te zijn en zich niet te laten knechten door het is al eenders wat. De mensheid is een paradox. Zoveel klootzakken en sukkelaars. Zulk een fantastische wezens. Wie neemt het me kwalijk dat ik er niet meer aan uit kan? (hik)

Het moeten niet altijd siliconen zijn.

http://www.bringitup.com/BreastLift.mpg

Schaakraadsel. Aha!

Probeer 8 dames op een schaakbord te plaatsen. Wanneer een dame geslagen kan worden door een andere dame, verdwijnt die laatste van het bord.
Tricky.

http://www.wackedusa.com/8queens.swf

Ze behoort iemand anders toe al zegt ze zelf van niet. Wanneer ze naar me lacht is zij nochtans niet de enige die me in mijn ogen kijkt. Wanneer ik me vooroverbuig om haar iets te vertellen luistert zij niet alleen. Ander oren spitsen zich.
Zal ik haar ‘schaken’? Zal ik haar na het sturen van een geheim bericht door onbekende en ingehuurde onnozelaars laten overmeester en laten vastbinden aan handen en voeten zodat zij haar over de rug van een paard kunnen smijten om haar in stuivende galop tot bij mij te brengen over mijn slotgracht wanneer de dauw nog fris is en de zon nog niet eens op? In ruil voor een buidel vol zilverlingen vind ik wel enkele snoodaards die me in mijn gedachtengang kunnen volgen zonder dat ze zich na het opzuipen van al dat geld nog iets weten te herinneren. Of ik kan haar, egoïst die ik ben, laten ‘omleggen’ zodat ze voor niemand nog aanraakbaar zal zijn. Apres moi le déluge. Ik weet tuig te vinden dat zulk een karwei voor even veel zilverstukken best wil klaren, ‘no questions asked, cash in hand, seems laaik accident’. Ze hebben een gat in hun neustussenschot waar je een sigaret kan doorsteken en ze weten van voren niet eens dat ze vanachteren nog leven maar ze doen alles voor wat poen. Ik heb geen cent op overschot en ik heb het hart niet. Over de hamerende schuld die mijn geweten me voor de rest van mijn leven zou opleggen wil ik het niet eens hebben laat staan dat ik me haar bleke dooie bakkes zou moeten voorstellen zonder zelf niet te willen sterven – ah l’amour. Schrappen dus deze optie. Het is een heel slecht idee.
Wat ik wèl kan doen is dit: de stoïcijn uithangen in zoverre de norse groeven in mijn gelaat en de diepe sporen op mijn hart en mijn ongetemperde angst voor hetgeen komen zal me dat blijven toestaan. Gelukkig is dat hart van mij niet voor de eerste keer op de proef gesteld en waren de voren op mijn bakkes daarvoren ook al getrokken zodat er uiteindelijk niks nieuws te ervaren valt. Ook die angst ken ik want ik ga er elke keer mee slapen en is ondertussen een vriend geworden. Niks nieuws dus. Niks nieuws. Ook haar ruischende rokken niet.