Het is lang geleden dat ik het allemaal zo beu was. Dat komt omdat ik het lang niet beu meer ben geweest. Vandaag echter word ik met beuheid om mijn oren geslagen. Ik ben het beu om moeite te doen voor iets dat niks zal opbrengen, ik ben het beu om te doen alsof er toekomst is, ik ben het beu dat er niets is dat waarlijk iets zal renderen, ik ben het beu om amper graag gezien te zijn, ik ben het beu dat ik me laat gebruiken, ik ben het beu dat anderen die slechter zijn meer gewaardeerd worden dan ik, ik ben het beu om tweede viool te spelen, ik ben het beu om gewantrouwd te worden, ik ben het beu om op mijn dak te krijgen, ik ben het allemaal zum kotsen toe zo ongelooflijk potsierlijk beu allemaal en ik heb zin om te schelden.
Gij, gij kunt mijn kloten kussen omdat ge totaal niet snapt waar ik voor sta, mijn integriteit, mijn opofferingen, mijn pogen en mijn trachten, het is allemaal niets waard in uw ogen, ge speelt met mij terwijl ik er bij sta of zit of lig of hang of kruip.
En gij, gij weet helemaal niet waar het over gaat omdat ge zo vol zijt van uzelve dat er niks anders meer bij kan.
En gij ook, gij doet niks anders dan zeveren en zeuren, ge klaagt en ge zaagt en ge stopt niet bij de eerste paal. Ge zeurt en ge sleurt en ge trekt en ge duwt en altijd probeert ge mij een plekske te geven in eenders wat en meestal eindig ik op de laatste plaats want da’s gemakkelijker voor u.
Ook gij, die weet waartoe ik in staat ben en mij zo onderschat, gij moet oppassen gij want de speeltijd is over.
En dan zijt gij er ook nog, gij die niets liever doet dan lullen over uweigen want als gij het niet doet doet niemand het en dat valt u moeilijk om te dragen.
En zelfs gij! Gij die de waarheid in pacht meent te hebben en stoer en meedogenloos lijkt maar in de vroege uurtjes de tranen droogt in het kussen waarmee ge al heel de nacht hebt liggen vechten, gij die beter weet dan menig anderen hoe het is om zwak te zijn maar dat niet wil laten kennen, gij vooral gij zou beter moeten weten.
En dan zijt gij er nog die verdorie neemt wat ze u aanbieden maar niks teruggeeft omdat dat niet de bedoeling is, gij die woelt en krioelt om iets voor te stellen maar door uw eigen ego wordt tegengehouden. Denkt ge dat ik u nie doorheb?
Ik vergeet bijna gij die altijd draait en keert en lacht en bezweert en nooit schuld heeft aan iets al is het meestal van wel.
Maar de laatste heb ik gehouden voor u: gij die zulk een laag zelfbeeld heeft dat ge gaat denken dat al wat hierboven staat geschreven op u van toepassing is, awel ge hebt gelijk. Nu content?
En gij die besmuikt lacht,
en gij die geen respect heeft maar dat wel eist
en gij het addergebroed
en gij die pretendeert
en gij de armzalige
en gij die zo onnozel zijt
en gij die doet alsof
en gij de lustige
en gij die liegt maar dat niet goed doet
en gij die met leugens aaneengenaaid werd
en gij de geslagen hond
en gij de lafaard
en gij de triestigaard
en gij die niet begrepen zijt
en gij die zo wanhopig zijt
en gij die wanhopig uzelve zoekt
ik denk dat gij het diep vanbinnen even beu zijt gelijk ik. En anders moet ge maar een rijmke achterlaten in de comments.
Toen ik een week geleden een N93, Nokia’s vlaggenschip op het gebied van smartphones, in mijn handen gestop kreeg kreeg met de bedoeling om er mee te spelen en mijn gedachten erover op Polskaya te smijten, was mijn eerste reactie: wauw, wat een gsm (geweldig sexy machine).
Dit ding een telefoon willen noemen is het beledigen: de Nokia N93 is eerder een camcorder, mp3-speler, videospeler, organiser, radiotoestel, webbrowser, emailclient, multimediacentrum en een draadloos wondertje waar je ook nog eens mee kan telefoneren. Het is een wondertje der technologie, en het is een zeurpiet die erover klaagt dat dit fijn toestel veel te groot is. Ik moet toegeven dat een gsm is die geen al te bescheiden afmetingen heeft, maar wat verwacht je dan ook van iets waarmee je bijna alles kan behalve je scheren en brood mee snijden? Nee, dit toestel ligt goed in de hand en ja hij is misschien wat groot, maar liever dat dan een mini-toestel dat je kwijtgeraakt omdat je het per ongeluk hebt ingeslikt.
Maar goed, lees hier verder aub.
Na het lezen van iets van Maarten ‘t Hart ben ik op zoek gegaan naar mp3′tjes van Brahms en wel te weten ‘Feldeinsamkeit‘ en ‘Waldeinsamkeit‘. (welk boek las ik? ‘nfin soit)
Ik heb twee versies van ‘Feldeinsamkeit’ gevonden, zijnde eentje gezongen door Leo Slezak en eentje door Alexander Kipnis. Beide zijn heel stil opgenomen (alle volume aan dek!) maar wie ze wil kan ze mailsgewijs opgestuurd krijgen.
‘Waldeinsamkeit’ heb ik nog niet kunnen vinden en tot nu toe ziet het er niet naar uit dat dat gaat lukken.
DAARMEE OPROEP! (oproep…oproep…)
Aan wie er in zijn gigabytes aan mp3′s bovengenoemde en dus te weten de stukken ‘Feldeinsamkeit’ en/of ‘Waldeinsamkeit’, beide ineengewrocht door de heer Brahms, tot zijner/harer beschikking heeft, zou ik nederig ende braaf ende vooral heel ‘eisamkeitig’ willen vragen of ik daar een kopieke mag van hebben..
“Ich ruhe still im hohen grünen Gras”
“Ich sass zu deinen Füssen”
Toen het in mijnen tijd als snotneus winter was en alles met dertig centimeter sneeuw bedekt lag, repten de buurtkinderen en ik zich met onze sleetjes naar de meest dodelijke helling die we maar vinden konden om daar de meest waanzinnige snelheden te halen en de meest sensationele valpartijen mee te maken.
Ondertussen is vroeger nu geworden en van geen van de buurtkinderen waarmee ik vroeger sleetje reed zou ik weten wat er geworden is. Huisje-tuintje-scheiding neem ik aan. Doch soit. Niemand sleede zoals wij vroeger. Behalve linerider misschien…
Linerider is geen spel maar meer een simulator, en daarbij verslavender dan menige ander ‘flashdingeske’. Met een soort van potlood trekt ge een lijn (liefst neerwaarts anders heeft het geen avance) op een canvas waarmee ge uwen heuvel tekent en als ge klaar zijt dan klikt ge op ‘play’ en dan komt er een ventje met een slee en een rood-wit sjaaltje dat heel heldhaftig uw getekende lijn gaat afglijden. Hoe brutaler die lijn hoe levensgevaarlijker het voor dat onversagend sukkeltje op die slee is.
Hieronder een ‘downhill’ ontworpen door aha, ikke, die voor mijn testventje niet al te goed afloopt naar ik vrees, want al gaat het heel goed tot ergens op het eind, hij gaat dan overkop en blijft voor dood liggen…
Opgepast: verslavend! Echt waar! Linerider: wees eens een afdaling…
Nog steeds bang voor het moslim-extremisme? Vrees niet langer want in Noord-Dakota is Pastor Beccy met een inhaalmanoeuvre bezig. In een zogenaam ‘Jesus Camp’ stoomt ze blanke christenekindertjes klaar om ‘warriors in Gods army’ te worden. En dan heb ik het niet over gebeden prevelen maar over het echte stuff:
Bekijk onderstaand filmpje om vast te stellen dat extremisme niet alleen bij de moslims leeft, en hou alvast een glaasje water bij de hand want u gaat vieze smaak in de mond krijgen:
A growing number of Evangelical Christians believe there is a revival underway in America that requires Christian youth to assume leadership roles in advocating the causes of their religious movement.
JESUS CAMP, directed by Heidi Ewing and Rachel Grady (The Boys of Baraka), follows Levi, Rachael, and Tory to Pastor Becky Fischer’s “Kids on Fire” summer camp in Devil’s Lake, North Dakota, where kids as young as 6 years-old are taught to become dedicated Christian soldiers in “God’s army.” The film follows these children at camp as they hone their “prophetic gifts” and are schooled in how to “take back America for Christ.” The film is a first-ever look into an intense training ground that recruits born-again Christian children to become an active part of America’s political future.
Toen ik een week geleden een 
