Hoe lang duurt het eer een net gezette piercing genezen is?
de Washington Post heeft een afbeelding online staan met een overzichtje van de verschillende piercings die er zo al bestaan in een mensenlijf, en plaatste de tijd erbij die dat lijf nodig heeft om te recupereren na het aanbrengen ervan.
Zo leerde ik dat de wonde van een navelpiercing er tot een jaar kan over doen… (!)
Ge moet het er toch maar voor over hebben….. zulke risico’s lopen om te voldoen aan bepaalde schoonheidsidealen…
De vriendin van Joe Nicolosi heeft nog nooit een Star Wars film gezien, maar dat laat ze niet aan haar hartje komen. Lachen!
My friend Amanda had never seen a whole Star Wars film. When I asked her if she would watch the original trilogy with me she said that she would, but that she already knows what happens. So I took out my voice recorder and asked her to start from the top.
De onvergetelijke Antwerpse volkszanger Wannes Van de Velde is vanmiddag gestorven in een Antwerps ziekenhuis aan de gevolgen van een slepende ziekte.
De man die ‘s nachts in de straten van Antwerpen wou verdwalen werd 71 jaar.
Hij zal gemist worden.
Netsensei ontdekte dat er een paar directories met gevoelige informatie van Clopin zomaar open stonden en voor iedereen te grabbel lagen. In plaats van Clopin daarvan op de hoogte te brengen (wat volgens Cl. niet is gebeurd), beschrijft Netsensei in geuren en kleuren en met naam en toenaam dat lek op zijn eigen weblog. Wie weet hoeveel nieuwsgierigen er al een kijkje konden nemen in de interne keuken van Clopin.be, enkel en alleen omdat Netsensei het nodig vond om hen er de weg naar te wijzen.
Ik vind dat bijzonder oncollegiaal, ik vind dat zelfs ronduit laf, arrogant en verachtelijk. Dat is scoren op de kap van een ander. In ieder geval geen ‘sensei’ waardig.
Gisteren passeerde ik na mijn werk langs de Turkse supermarkt in de Brederodestraat om kattenvoer te gaan halen. Ik stond daar met vier bakskes Sheba (meneer is wa gewoon zenne) aan te schuiven in de rij voor de kassa en ik hoorde hoe een bejaarde Belgische dame haar rekening gepresenteerd kreeg door de Turkse kassier.
“Dat is dan 21.30 € samen astublief mevrouw.”
Het dametje opende haar portemonnee en kon tot haar verbijstering slechts een briefje van twintig bovenhalen. Waarna ze in huilen uitbarstte. Zomaar ineens. For everyone to see.
De kassier suste haar glimlachend met de woorden: “Is niet erg mevrouw, kan iedereen gebeuren. Is goed zo, is in orde…” Het dametje begreep niet goed, of maar al te goed, dat de Turk haar 1,30 € kwijtschold. Ze bleef huilen daar aan de kassa en de Turk, die daarvoor net zijn vloer had gedweild, wees ernaar en zei haar: “Allee mevrouw, is net aan het drogen, nie nat maken.” Waarna hij haar knipogend haar flinterdunne plastieken zak met aankopen toeschoof en haar de twintig Euro uit haar vingers nam. Snikkend zei het mevrouwtje nog: “dank u, dank u”, en ze verdween.
En weet ge nu eens wat? In ‘nen Belgische supermarkt zouden ze tegen dat bleitend menske hebben gezegd: “‘t is nie erg madammeke, laat gewoon een blikske Cara en een bakske Sheba staan.”
Waarmee haar vernedering compleet zou zijn geweest.
Turkse supermarkt. Brederodestraat. Den eerste rechts als ge van de leien komt.
Dan stap je je favoriete café binnen en dan is er geen enkele van de andere gebruikelijke klanten te vinden zodat je zelf je tijd maar moet zien zoek te maken aan die eeuwige toog. Wring jezelf op een kruk en laat de boel over je komen. Voor je het weet ben je aan de praat met die kerel rechts van je die beweert tien jaar lang gediend te hebben in het vreemdelingenlegioen. Ik bedoel, met die kop van hem win je grandioos eenders welke Mr. Gay verkiezing maar hij heeft wel tien jaar gediend bij het vreemdelingenlegioen. Met zo iemand ga je niet lachen want je weet nooit met zulke gasten. Ik leer van hem dat het legioen is afgestapt van het principe dat iedereen welkom is. Betrap ik straks mijn betere helft met mijn beste kameraad in een positie die ze mij steeds weigerde en beslis ik dan om hen allebei de blaffende mond van een jachtgeweer van zo dichtbij te laten ervaren dat het hen voor altijd zal blijven heugen, ik kan het ontvluchten van het gerechterlijk apparaat middels een inlijving bij het legioen wel vergeten. Zo kon het vroeger, maar nu kan ik dat uit mijn hoofd zetten zegt hij. Schorriemorrie komt er niet meer in. Mr. Gay wist me enkele pintjes verder ook te vertellen dat je nooit vergeet hoe het is om te ontbijten met twee kameraden minder omdat ze eerdaags ergens ingebleven waren. Anyway, truth or fiction, iets verzetten had hij daar blijkbaar niet geleerd want na elke pint werd hij merkbaar zatter tot hij daar uiteindelijk op zijn kruk mompelend gesneuvelde kameraden zat toe te spreken en verder alleen nog maar den toog aan het rechthouden was. Exit légionnaire.
Net dan komt er een vrouw binnen die een vioolkoffer op haar rug draagt. De in andere tijden vertoevende ex-légionnaire wordt door haar uit zijn mijmeringen gekust en hij reageert enthousiast op haar zoenen. Hij leeft weer op en terwijl zij plaatsneemt op een kruk wat verderop om haar koffer als een baby in een draaggordel van haar rug te laten glijden uit hij tegen mij zijn vreugde over haar aanwezigheid. Nadat zij een fruitsapke heeft besteld vraagt hij haar of ze soms voor ons allemaal aanwezig een airke wil spelen. De vrouw zegt niets liever te willen en opent haar koffer, haalt het instrument uit het doek dat eromheen zit en spant haar strijkstok. Nadat de bazin de muziek heeft dichtgedraaid zwiert de vrouw haar haren achterover, zet de viool aan haar kin en plaatst de strijkstok op de snaren. Het café is stil en iedereen wacht af. De ex-légionnaire draait zich naar mij en lispelt dat hij ineens beseft dat dit slecht kan aflopen en hij trekt zijn kop tussen zijn schouders terwijl hij zich verstopt achter zijn simpele pint die hij voor zijn bakkes geheven houdt. De vrouw haalt diep adem en begint te spelen. De viool twijfelt en de strijkstok ook en de hand waarmee ze haar akkoorden zet is stroef als een klauw maar zijzelf heeft haar ogen dicht en oningetogen speelt ze krassend voor haar publiek iets van wat oefeningen voor een vioolles moeten zijn. Dat is dus duidelijk niet genoeg voor haar aanhoorders die veel meer hadden verwacht en die beginnen te lachen en te joelen. De vrouw speelt nog even verder en het gehoon zwelt aan. Ze haalt de viool van haar kin en roept dan met natte ogen tegen het volk dat als het zo zit ze de pot op kunnen en ze is duidelijk eerlijk gekwetst. Het het rumoer verstomt en wonderlijk wel weerklinken wijfelende excuzes. De vrouw, ik bewonder haar moed, veegt met haar mouw langs een wang en zet de viool opnieuw tegen haar kin en het café luistert. Ze sluit haar ogen en haalt opnieuw diep adem en ik zie haar borsten op- en neergaan. Dan zet aan en en deze keer doet ze het wel goed. Ze laat de viool haar bespelen in plaats van omgekeerd, en alhoewel het allemaal heel onzeker en maar magertjes klinkt is het deze keer zo toonvast en zuiver dat niemand er nog maar aan denkt om te lachen. Ze speelt haar nummer en ze opent haar ogen geen enkele keer en dan is het afgelopen. De viool zwijgt en het volk rond haar ook. Dan begint er iemand langzaam in zijn handen te klappen en dan nog iemand en ineens krijgt ze een applaus van al de mensen in het café. De ex-légionnaire stoot me aan en grijnst dat die vrouw zijn ex is. Een straffe madam zegt hij nog en staat op en gaat naar haar toe. De barvrouw draait de muziek weer aan en de kroeg gaat verder de nacht in.
