Zaterdagmiddag heen en weer gereden naar Holland. Het was toch een ferm pak minder goe weer dan gisteren. Toen we over de havenweg reden ontplooiden zich boven dat vlakke desolate polderlandschap een loodzware lucht. In Holland mijn zaken afgehandeld en snel weer naar huis. Bij het binnenrijden van Antwerpen joegen de wolken zo laag over de stad dat ze hun buiken openhaalden aan de toppen van het woud torenkranen op de werf van het nieuwe justitiepaleis. De eeuwenoude stad lag klein en nietig uitgestrekt onder die troosteloosheid, en toen kreeg ik even een flashback: dit was eenzelfde hemel waaronder onze voorouders zich jaren her zwijgzaam en nors schikten in hun ontberen en op het veld hun knoestige arbeid verrichtten badend tot God dat de oogst niet zou mislukken en dat het kalf volgende winter zou overleven. En dat gaf me een indruk over hoe vergankelijk alles is. Binnen afzienbare tijd, wanneer onze beschaving vervaagd is en het onkruid vrij spel krijgt tussen de ruïnes van mijn thuisstad, zullen dezelfde wolken nog steeds op dezelfde manier door het zwerk jagen.
En die gedachte stemde me somber.
Hier is een klein avi-tje (1.78mb) om de boel wat te illustreren. Het orgelnummer dat ik u als soundtrack meegeef is het onweerstaanbare ‘Chaconne’ van Bach.
Het is zondagochtend na vijf uur en de vogels zijn wakker geworden. Nog even en het wordt weer licht.

In het anders zo verkeers-rustige Antwerpen, is sinds kort de befaamde ‘fietsterrorist’ weer opgedoken. Deze man, gekleed als een doordeweekse bediende die na de dagelijkse taak op de fiets huiswaarts keert, heeft zichzelf tot doel gesteld de fietsers in het verkeer er op empirische wijze op te duiden dat ze hun stuur met hun twee handen moeten vasthouden. Roekeloze tweewielers die door hem worden gespot terwijl ze met één hand aan het stuur rijden, of o afgrijzen, zonder handen aan het stuur, worden door hem voorzichtig achtervolgd. Als dan de moment waarvan de fietsterrorist denkt dat het de juiste is zich aandient, slaat hij toe. Onverbiddelijk snijdt hij de onvoorzichtige fietser de pas af, zodat een accident zich nog nipt kan vermijden en de argeloze fietser, nadat hij wild met twee handen naar zijn stuur gegrepen heeft, ontsteekt in een furieuze scheldpartij jegens de fietsterrorist die zich tegen dan allang uit de pedalen heeft gemaakt. Zo hoopt hij met een ‘schokeffect’ de fietsers tot meer voorzichtigheid aan te manen.
Daar de verkeerspolitie in deze zaak tot op heden nog steeds geen meter vooruit is geraakt, besloot ik om zelf op pad te gaan. Gewapend met een verborgen cameraatje en een uitstekend gevoel voor evenwicht doorkruiste ik urenlang de Antwerpse avondspits op mijn ijzeren ros. Zonder handen, en een enkele keer met één hand. Ik ken ondertussen elke put en deuk in het Antwerpse wegdek. Ik daagde uit, stak mijn handen in mijn zakken, floot al peddelend een rustig deuntje en speurde ondertussen naar de gevreesde verkeerscrimineel. Driemaal dacht ik dat ik mijn prooi bespeurd had, doch slechts bij de vierde keer dat ik het cameraatje liet draaien had ik werkelijk prijs. De fietsterrorist!
Inderdaad, een onopvallende man, vooraan in de veertig, licht kalend en met een bril, bestuurde een fiets met zijzakken achteraan op een tiental meter voor me. Omdat de man nogal traag en uiterst links reed, (toen ik hem langs rechts wou voorbijsteken reed hij zelfs op de rijbaan, links naast het fietspad) ging ik hem voorbij. Zónder handen aan het stuur uiteraard
En inderdaad. De man liet het toe dat ik hem inhaalde, en net iets voor ik hem helemaal zou gepasseerd zijn keek hij even over zijn schouder, alvorens resoluut zijn vehikel naar rechts te manoeuvreren en me de pas af te snijden. Maar ik heb hem op film. En die zet ik bij deze op het net. Dus aan alle fietsers die in of rond Antwerpen zichzelf trapsgewijs komen te verplaatsen, kijk uit voor de man op het filmpje.
Want ik was voorbereid op pad gegaan, maar u zou het best een schaafplek en een kapotte bril kunnen kosten wanneer u meent roekeloos te kunnen rijden.

You are God…Youre people have angered You greatly, and deserve to be punished…
Punish away, oh Great One!
http://www.no-god.com/game/wrath.swf

Beelden zeggen meer dan woorden he, dus voila: allee, in Photosjop wa aan de curves en colorbalansen gekloot, maar da kan de pret nie drukken

Klein en handig, gemakkelijk vast te houden in je vuist en zo uitnodigend vanuit de heup of het is al eenders van waaruit, af te drukken. Het interfaceje en het lcd schermpje zijn heel simpel en zo te gebruiken dat het blindelings kan. Ik heb het al gezegd, een digitaal lomootje.

Later, waarschijnlijk morgen, nog een avi’ke van een pipo op een fiets die ondergetekende onachtzaam de pas afsneed. Voor de eeuwigheid geregistreerd door dat kleine ding. Maar nu in bad.

Tien na zeven…vierentwintig graden op mijn balkon. Ik ga maken dat ik vanachter dit scherm ben.
Alhoewel dat cammetje zo plezant is! Wat me ongelooflijk verraste is de kwaliteit van de foto’s (bij dit fel zomerlicht toch) en de grappige bijeffecten van de waarschijnlijk iets te goedkope lens. Waarlijk iets om mee te experimenteren! Plus de avi’kes die het ding maakt! En lachen: cameraatje vol, uploaden en opnieuw beginnen:)
Maar nu! Eerst langs de koelkast voor en jupiler en dan: up to the balcony!

Dit hightech-speelgoed heb ik me net in een impuls aangeschaft: de goedkope, voor absoluut niets goed behalve als het voor publiceren op het net is Aiptek Pocket Cam 1.3 Mega.
Een klein digitaal wondertje. Een compact (10,1 x 6,6 x 2,8 cm) fototoestel dat in lage resolutie (640 x 480) 180 jpegs kan maken, in hoge resolutie (1248 x 90) zo’n 40-tal jpegs kan bewaren, en bovendien te gebruiken valt als minicamcordertje (twee minuten op 304 x 240 en 30 seconden op 624 x 480). Het heeft geen LCD display, je materiaal upload je via USB naar je computer, of je importeert het rechtstreeks via Photoshop. Het toestel is zo compact dat het zonder problemen in de binnenzak van je jasje past. En met zijn 110 gram voel je het amper als je het ergens laten liggen hebt Battery-powered voor tweehonderd foto’s, half/automatische flash, 10 seconden timer, electrisch geregelde sluitertijd, en nog een hoop software erbij van Ulead natuurlijk. Het doet geen klik maar eerder bliep.
Ik zou het bijna vergelijken met een soort digitale Lomo. Perfect om het overal mee naartoe te sleuren en ermee te schieten vanuit de heup. En dat voor nog geen 100 €! Ik kon het niet laten liggen.
Vanaf vandaag loopt Polskaya dus overal met dit toestelletje rond. Wees verwittigd! Er zal wat afgebliept worden!

Duizend letters per keer, zo om en bij. Dat is de bedoeling. Geen waarheden, geen artikels, gewoon rommel en onzin, gedachtenmaalderij, zatte praat van tijd tot tijd en pogingen tot wereldliteratuur. Schabouwelijke aftastingen van de realiteit of gewoon uit verwoedde verveling. De duizend toetsaanslagen moeten worden gehaald. Da’s al wat telt.
Vanaf heden bij Polskaya 1000letters
(de dame in bovenstaande illustratie voor 1000letters is de Muze, zoals Mucha haar zag.)