Voor de Lovecraft-lovers: http://www.cthuugle.com/

In de nacht van 10 op 11 april 1934 werd uit de Vijdkapel van de Sint-Baafskathedraal in Gent een paneel uit het linker zijluik van het retabel ‘De aanbidding van het Lam Gods’ door Jan en Hubert van Eyck gestolen (1432). Hoewel de Belgische justitie maandenlang met de dader over het losgeld correspondeerde, hem kende bij naam en toenaam, en deze de helft van de buit – het paneel met een grisaille van Sint Jan – als bewijs terugbezorgde, is de misdaad nooit opgelost en is het ontbrekende paneel ook nog niet teruggevonden. Het misdrijf groeide in de loop van de jaren uit tot één van de ophefmakendste en met mysterie omweven kunstroven aller tijden. De meest uiteenlopende theorieën doken op en er werd zowel door gedreven amateurs als door, ja zelfs de nazi’s tijdens de bezetting naarstig naar het verloren kunstwerk gezocht. Sommigen vermoeden dat het allang niet meer bestaat, dat het vernietigd is door de slechte omstandigheden waarin het ongetwijfeld al die jaren moet bewaard zijn, en anderen zijn er van overtuigd dat het verloren meesterwerk nog steeds in zijn bergplaats ligt te wachten tot het gevonden wordt.
En voila, hier komt DUA op de proppen. De site kopt in grote letters ‘De ontknoping nadert’ en beloofd om de oplossing van het raadsel in oktober uit de doeken te doen. De mensen achter de site zijn duidelijk op de hoogte van het één en het ander. Of beweren dat althans te zijn:
 
Door middel van de nieuwste technieken en een doorgedreven analyse van de feiten, de persoon, z’n entourage en de omstandigheden ten tijde van de diefstal zijn wij erin geslaagd de bergplaats van de Rechtvaardige Rechters te lokaliseren.
 
Op deze website zullen wij u op onregelmatige tijdstippen kennis laten nemen van cruciale elementen in het onderzoek. Elementen die eenieder onderzoeker tot nu toe over het hoofd heeft gezien, de onjuiste informatie die steeds weer opduikt, de aanwijzingen in de brieven die de ingewijden toenertijd niet zagen (of niet wilden zien), het motief voor deze diefstal, de werkelijke dader(s) … dit alles zal worden onderbouwd aan de hand van onuitwisbare bewijzen.
 
De site bevat in ieder geval een hoop informatie die duidelijk maakt dat de makers ervan (denken te) weten waar ze mee bezig zijn. Nu valt alleen af te wachten of er binnen enkele weken inderdaad een einde komt aan één van ‘s werelds meest intrigerende kunstroven dankzij de mensen achter DUA die zich dan waarschijnlijk op slag wereldberoemd zullen mogen noemen, of dat heel de boel een prachtig opgezette scam blijkt te zijn en de Rechtvaardige Rechters vooralsnog onvindbaar blijven.
Binnenkort weet u meer!.
 
http://dua.host4all.be/

Als alles goed is komt Tatjana vandaag weer naar Belgïe. Tatjana is een briljante jonge Slovaakse vrouw die hier haar studie’s is komen doen, perfect Nederlands spreekt (en Duits en Italiaans en Frans en Engels en Russisch), een jobaanbieding van een vooraande Belgische firma op zak heeft voor wie ze dankzij haar talenten en haar talenkennis de markt in haar moederland zou kunnen gaan ontsluiten, maar die na haar studies door die pippo’s van de Belgische Staat gedeporteerd werd naar Slovakije omdat haar visum teneinde was gelopen, en die klote-pippo’s van de Staat er geen heil in zagen haar visum nog te verlengen. Waarom zouden ze ook? Tatjana is toch maar een Oostblokse die hier kennis komt opdoen. Bon, ze is nu van school vanaf, dus heeft ze hier niets meer te zoeken. Ze is onder dwang op het vliegtuig gezet.
Dat de Slovaakse hier ondertussen een relatie heeft met een kerel die haar meer dan waard is, dat ze een uitgebreide vriendenkring heeft opgebouwd bestaande uit mensen die van haar houden om wie ze is en om wat ze doet, dat ze overmorgen direct kan beginnen in haar job waar ze zich als een vis in het water zal voelen, dat ze meer beleefdheid en respect voor iemand kan opbrengen dan de gemiddelde Belg voor zichzelf, dat ze meer liefde en warmte voor haar medemens over heeft dan diezelfde medemens nog maar kan bevroeden, dat ze haar plaats in dit landje meer dan dubbel zal verdienen en dat wij het ons eigenlijk echt niet kunnen veroorloven om iemand zoals zij te laten gaan….al die dingen doen er voor die klootzakken die de wetten maken niet toe. Betonkoppen zijn het. Tatjana moest terug, ondanks alles. Weg uit België, en rap godverdomme!
En dan te denken dat buitenlanders die goed kunnen voetballen hier in dit land vol imbecielen en opportunisten op twee weken tijd Belg zijn zodat ze mee kunnen doen met de nationale competitie zonder dat ze nog maar één woord nederlands spreken, doet pijn en is haast niet redelijkerwijs te bevatten. Het bewijst slechts dat je hier in dit imbeciele katholieke hypocriete door-en door verrotte stuk in eigen sap verzopen vaderland slechts iets kunt bereiken wanneer je volk kènt, en niet wanneer je iets kùnt.
Vandaag komt ze na vier maanden met een vakantievisum het land weer binnen. En ik zal je zeggen wat er gaat gebeuren: binnenkort vieren we een trouwfeest.
Welkom terug Tatjana! Ik ben blij dat je er weer bij bent En stuur de rascisten maar door naar mij. Ik leg er elke morgen twaalf van tussen mijn boterhammen.

Deze url hebben jullie natuurlijk niet nodig, maar toch post ik ‘m hier ff voor het geval dàt…
101 ideeën samen gevat voor het leukste plezier in bed.

Wanneer je gisteren op bepaalde strategische plaatsen in de koekenstad een paar handgranaten zou gesmeten hebben, mocht je er zeker van zijn dat je op zijn minst een paar van Vlaanderens ‘cultuurdragers’ naar de andere wereld zou helpen. Het was weer Zuiderzinnen, een ‘literair’ festival waarop mensen enzo worden uitgenodigd die van dichtbij of vanuit de verte iets met ‘letteren’ te maken hebben om op een zondagmiddag in september hun brol orgasmatisch te komen voorlezen voor een gratis pint, een koffiekoek en voor een publiek dat amper weet met welke letter het alfabet begint. Dit alles is ‘georganiseerd’ door een kerel die het woord ‘mislukken’ een nieuwe dimensie heeft gegeven. Als mislukte schrijver, mislukte muzikant, mislukte cafébaas, mislukte schilder, mislukte redacteur en mislukte macho is het hem gelukt om zijn naam ergens op te kleven: Zuiderzinnen, festival van het woord.
Festival? Een incestueuze elitaire bedoening die probeert om ‘open en democratisch’ over te komen maar vastloopt in zijn eigen gekonkel en snobisme. Een festival dat ‘literatuur tot bij het volk’ wil brengen maar zichzelf daarbij veel te serieus neemt. Een festival waarin ‘s schrijvers zelfverheerlijking en kontlikkerij centraal staan onder het mom van ‘literatuur voor iedereen’ en waar er voor één keer niet gelachen wordt met de medemens die niet verder geraakt dan de televisieprogrammering in Humo, zolang die mens zijn bakkes maar houdt wanneer er ergens wordt voorgelezen, op tijd in de handjes klapt en nadien het boek koopt om thuis op de salontafel te laten slingeren.
Zuiderzinnen heeft de bedoeling het ‘woord’ dichterbij de ‘mens’ te brengen, maar het was voor het derde jaar op rij niet meer of niet minder dan weeral dezelfde bevestiging van hetgeen al langer geweten is: namelijk dat van alle schone kunsten de schrijverij de meest elitaire, snobistische, lichtgeraakste en over-het-zadel-getilde kunst is. En dat het merendeel van de schrijvers die ik gisteren gezien heb niet schrijven voor zichzelf of omdat ze de drang hebben, maar schrijven voor de aandacht en de publiciteit, schrijven voor de gratis pintjes en de bewondering in de ogen van geile drieëntwintigjarige bakvissen.
En mocht u in de kranten over Zuiderzinnen lovende artikels lezen, laat mij u dan naar waarheid vertellen dat de journalisten, verantwoordelijk voor die artikels, huisvrienden zijn van de organisator en dat die artikels het best met die informatie in het achterhoofd gelezen mogen worden.
Volgend jaar ga ik me een paar handgranaten aanschaffen, en ik ga mikken naar de kop van dat pas afgestudeerd filosoofje van ergens vanvoor in de twintig dat op het podium van mijn stamcafé zijn stem mocht komen schrapen en zich masturbeerde op zijn eigen werk ‘en plein public’. Arroganter dan hem ben ik ze nog maar weinig tegengekomen.
Bah – schrijvers…

Mijn masjien thuis heeft rare kuren. Het stuk ongeluk wil niet meer opstarten. Hij blijft hangen op die windows-pagina waar die blokjes opkomen die het voortschrijden van het opstartproces moeten indiceren. Mijn masjien dus blijft steken na het tiende blokje. De blauwe balk blijft nog wel lopen maar verder gebeurt er niks meer. Geen gezoem van harde schijven, geen gepiep van opstartende processen, geen geflikker van lampjes en ledjes, geen ellendig windows-opstart-jingle meer. Niets dan doodse stilte is mijn deel. Er rest me niets dan dat ding steeds maar weer af- en aan te zetten, en als ik heel veel geluk heb dan pakt het en dan raakt hij vertrokken. Zoals toen ik gisterenavond voor de zevenhonderdste keer de powertoets twee keer indrukte. Om een of andere duistere reden geraakte hij dan wel opgestart. Iemand van jullie windowfreaks out there enig idee wat er mis kan zijn? Den Danny van achter den toog beweert dat het best wel eens iets hardwarematig zou kunnen zijn. En dat woordje ‘hardwarematig’ geeft me dus kiekenvel.

Voor de moment draait ie – zachtjes zoemend. En nu durf ik hem dus niet meer af te zetten