Het is maar per ongeluk dat ik het opmerk, maar waarom hebben die klootzakken met de vuilste bakkes steevast het meeste succes bij de mooiste vrouwen ?

De werkelijke uitzonderingen te na gelaten zijn we allemaal prachtige acteurs. We doen alsof we iets te zeggen hebben over onze kinderen of we verliezen hun respect. We doen alsof we onze baas een fijne kerel vinden of we verliezen onze job. We doen alsof we weten waar we mee bezig zijn of we verliezen onszelf.
Laten we daar nu eens mee ophouden, ok?
Wat een revolutie zou dat zijn.

Het gesprek ging over niets. Straffer nog, het gesprek stokte zelfs omdat we niets meer hadden om over te praten. Ze wou naar huis zei ze maar ze maakte geen aanstalten om te gaan. Ze draaide met haar glas en beet op de binnenkant van haar wangen. Dat zag ik. Buiten begon boven de daken de donkerte te wijken. Een nieuwe dag was aangebroken, onmiskenbaar en niet te verloochenen.
Ze boog zich voorover en zocht met beide handen steun op mijn dijbenen en verplaatste haar gewicht erop toen ze dichterbij kwam zodat ik een blik kon werpen op de kloof tussen haar borsten en haar parfum kon ruiken. Daar zat ik dan, met haar lippen op twee centimeter van mijn linkeroor verwijderd en zij die met geloken ogen en warme adem fluisterde dat er geen enkele man was die deugde. Ze likte mijn oorlel en ik kuste haar in haar nek onder haar oor. Het ging vanzelf. Haar handen knepen in mijn bovenbenen.
En daar bleef het bij. Haar handen die van mijn dijbenen naar mijn schaamstreek gegleden waren duwde ik weer weg en ik mompelde zoiets onnozels als dat ik haar begreep maar haar niet kon helpen. Voor ze iets kon antwoorden deed ik teken naar de meid achter de bar om ons nog iets te geven en ik wist eigenlijk niet goed wat zeggen. Onhandig stak ik een sigaret op zonder er haar éen aan te bieden en zij streek een lok haar naar achteren. Onze drankjes werden geserveerd en ze peuterde een sigaret uit mijn pakje terwijl ze me zachtjes vervloekte. Ik voelde me als een schooljongetje.

Veel van wat ons aanbelangt raakt ons niet. Veel van wat ons aan het denken moet zetten geraakt niet verder dan ons korte-termijngeheugen. Van de gruwelen die ons lot bepalen wenden we het hoofd af. Veel van hetgeen we als kritisch mens menen te denken is ons via allerlei sluipwegen ingegeven door hen die bepalen wat we moeten denken. Wat we menen te zien zien we niet, bijna alles van wat we dachten te horen schijnt witte ruis te zijn en het overgrote gedeelte van wat we doen is ingegeven door lafheid en zelfbehoud. Het meeste van wat we zeggen is nietszeggend geraaskal en we verkiezen om te zwijgen wanneer we zouden moeten spreken. Huichelarij dragen we hoog in het vaandel en de verontwaardiging die we tonen wanneer we daarmee geconfronteerd worden is als een dril ingestudeerd.
Want hoe is het anders zover kunnen komen denk je dat een tweehonderdtal pippo’s zomaar kan dobbelen met het lot en leven van zes miljard anderen?

Daarnet zat ik met een vrouw aan de toog. Zij sprak vooral en het gesprek ging over hoezeer mannen in haar ogen losers waren geworden. Hoe ze geen ruggegraat meer hadden en geen lef en geen grenzen en hoe gemakkelijk ze bereid waren om zichzelve weg te cijferen om de lieve vrede te bewaren. En volgens haar was dat allemaal de schuld van die trutten van de feministische beweging. De schuld van die diehard-dykes, die preuten met pretenties, die trutten met troeven en ook van die vorte vrouwenboekskes met artikels in als ‘hoe kan ik hem controleren’ of ‘als hij je schat noemt is hij je naam vergeten’ en ‘lengte is wel degelijk belangrijk’.
Ze bestelde voor zichzelf weer een whisky en voor mij een bolleke.
‘Ik wil een vent die er voor me is maar niet altijd, één die tegelijk zo teder en zo ongrijpbaar veraf is dat hij een mysterie wordt. Ik wil iemand die met andere vrouwen flirt zodat hij thuis kan ondervinden wat hij al heeft. Ik wil dat hij met maten op café gaat zodat hij me kan vertellen over zijn biljartscore, ik wil dat hij klungelt met de afwas zodat ik hem een schatje kan vinden, ik wil dat hij sex met me heeft als een normale man en niet als de machine die hij meent te moeten zijn. En ik wil vooral dat hij bij mij kan zijn wie hij is zodat ik nog meer van hem kan houden dan waar hij al recht op heeft. Maar ik vind geen enkele vent die zo kan zijn. Allemaal zijn ze wanneer het er op aankomt zo onzeker en willen ze niks fout doen en zijn ze zo ongelooflijk voorspelbaar. Het zijn watjes, ruggegraatlozen en losers. En da’s allemaal de schuld van die fucking feministische beweging die de vrouw eens uit de ketenen ging bevrijden. En zie waar we nu aan toe zijn. Geen enkele echte vent meer te vinden. De sukkels weten gewoon niet meer waar aan en waar af.’
Ze zuchtte en draaide haar glas rond tussen haar vingers.
‘Als ik maar eens een kérel kon vinden…’ mompelde ze.
Ik schraapte mijn keel en wou haar als de onafhankelijke klootzak die ik ben een onheus voorstel doen toen de deur van de kroeg openzwaaide en er een kerel met een snor en enorme bierbuik brulde: ‘Taxi!!’.
‘Die is voor mij.’ Ze schoot recht, greep haar jas, tas en sigaretten en verdween naar de deur.
Op haar niet-leeggedronken glas zag ik de afdruk van haar lippen. In geen twee tellen had ik haar glas uit.
Ze had me niet eens goeienacht gewenst.

Sex is al wat ons rond de oren slaat. Sex is slim, sex helpt je vooruit, sex is goed voor je conditie, sex doet je langer leven, sex sex sex!
Onzin.
Wat telt is het liefhebben.
Eerst liefhebben, en dan pas is de sex bangelijk. Eenders op welke manier. Kreupel of scheef, op de Eifeltoren of in een rolstoel.
Zonder liefhebben is sex een kauwgommetje dat je uit een automaat haalt. Je bent even verrast over het kleurtje dat er uitrolt, maar de smaak is altijd dezelfde.