Ik denk dat de grootste miserie die we elkaar aandoen vooral bestaat uit de miserie die we onszelf aandoen. Ik denk dat wat we onszelf aandoen vooral ontstaat uit angst om niet te voldoen aan hetgeen waaraan we denken te moeten voldoen, en daarom denk ik dat er een hele boel mensen zijn die zulk een fout beeld van zichzelve hebben dat ze vergeten zijn wat ze waard zijn. Voor zichzelf en vooral voor anderen. Het doet me zo’n pijn om te zien hoe soortgenoten die echt tot de pareltjes dezer zwijnenstal gerekend mogen worden zichzelve zo kunnen afvallen en geringschatten terwijl ze toch omringd worden door anderen die van hen houden om wie ze zijn en om wat ze voorstellen.
Hoe geraak je in de kern van zulke eenzamen? Hoe haal je uit hun fucking neerwaartse spiraal en geef je hen hun eigenwaarde terug? Hoe maak je hen wijs dat ze van tel zijn en dat ze belangrijk zijn en dat ze graag gezien worden? Hoe kun je hen overtuigen van het belang van hun aanwezigheid en van de relevantie van hun mening?
Soms wou ik dat ik mijn kat was. Dan kon ik in de zon gaan liggen zonder mij ook maar iets van enige op jeugdige leeftijd reeds chirurgisch verwijderde kloten aan te moeten trekken. En voor de rest maar spinnen en vreten.

…TICKETVERKOOP GESTART
(en weeral: een overrompeling)
De ticketverkoop is gestart. Zaterdagochtend waren er meer dan 1000 wachtenden. Helaas kunnen we, ondanks de uitbreiding van de verkoopterminals (een verdubbeling t.o.v. vorig jaar!) slechts een 400 tal mensen per dag bedienen aan de balie, en zeker nog eens zoveel per telefoon. De eerste aanwezigen krijgen een volgnummer vanaf 8 uur. Eens de volgnummers voor die dag op zijn, stopt de bedeling. De volgende dag start de bedeling van volgnummers, opnieuw, vanaf 8 uur. Om 10 uur start de eigenlijke ticketverkoop.
Dank voor je begrip….

Wie tickets voor de Zomer van Antwerpen heeft willen bemachtigen, moet toegeven dat het een ware Tantalluskwelling was om eraan te geraken. Opstaan voor dag en dauw om dan uren in de rij aan te schijven om zoals bij de slager een ticketje te bemachtigen waarna je dan kan aanschuiven om je kaarten te bestellen. Een ware overrompeling is het. En dat om toestanden zoals die van vorig jaar te vermijden toen een hoop Nederlandse firma’s heelder voorstelling tegelijk opkochten om dan aan hun goede klanten en/of medewerkers ‘ééjn oavondje sjtappen in Antverpen met een grrrrrratis eejvenement erbij’ te kunnen cadeau doen zodat de Antwerpenaar zelve voor uitverkochte deuren bleef staan. Aldus werd dit jaar de kaartenverkoop streng bewaakt en beperkt tot vierhonderd mensen per dag die elk maximum zes kaarten per voorstelling mogen bestellen. En daarom stond deze puber vanmorgen dus al om kwart na zeven aan te schuiven, in het bleke ochtendzonnetje tussen andere onuitgeslapen mensen. Van de vijf evenementen die H. en ik hadden willen zien waren er al vier uitverkocht. Dus snel gecheckt wat er allemaal nog vrij was en dan als de bliksem gereserveerd.
Daarnet ben ik dan thuisgekomen met entreetickets voor:

- Buren Cirque
- Compagnie Boktor: Expeditie
- GOTF
- De Onderneming: Macht der gewoonte
- Martha Tentatief: Zoologie.

Laat die zomer maar tot ons komen!

Ze heet H, ze is zes maanden jonger dan ik en we lijken elkaar echt wel gevonden te hebben. Ze is lief, mooi en ze heeft twee zwarte katten. Doch we doen het rustig aan. Het is niet al goud wat blinkt. Mijn oogskes daarentegen…..
En de zomer moet nog beginnen!

Hoe het juist allemaal gegaan is weet ik niet precies, maar ik kan u vertellen dat ik op wolkjes loop. En het is geen job.

Ik heb ooit gevreëen met een vrouw die een litteken op haar onderbuik had omdat ze één van haar dochters met de keizersnede ter wereld diende te brengen. Haar litteken reikte van haar schaamhaar tot bijna aan haar navel, een diepe inkeping was het die haar buik in tweeën deelde en die lelijk en rozig en echt prominent aanwezig was. Het was een lelijke snee, met aan weerszijden duidelijke diepe puntjes waar naar ik vermoed het chirurgisch garen ooit zat. En ze was er beschaamd over. Ze schaamde zich omdat ze dacht dat die snee iets was wat lelijk was en totaal niet sexy en iets wat ik zeker niet wou zien terwijl ik enkel met haar wou vrijen om wie ze was en om hoe ik haar liefhad en zij mijn wereld verrijkte. Wat kon mij op die moment in haar bed en tussen haar borsten in hemelsnaam haar litteken schelen! Zij was diegene die ik wou, en met haar geest tegelijk ook heel haar welwillend lijf. We voelden en we proefden en we beten en we stoeiden en toen ineens ging mijn tong langs haar litteken via haar navel naar haar geilheid en zij was diegene die toen zelf haar verminking vergat en met mij de nacht in walste tot op het uur waarop de vleermuis gewoonlijk gaat slapen. Alle kanten van de kamer liet ze me zien en ze leerde me dieptes kennen waarvan ik het bestaan nog niet eens vermoedde en we bleven bezig tot de nacht grijs werd en moe en zelf ging slapen.
Ik heb toen heel wat geleerd.

Sketchy is de ultieme afkoeler voor deze hete dagen. Je bestuurt een slee en je racet zo snel je kunt een ijzingwekkend hindernissenparcours door. Opgelet voor bomen, rotsblokken, hotdogkraampjes en argeloze wandelaars. Duw je tegenstanders het decor in en maak handig gebruik van schansjes om snelheid te winnen. Alles is goed, zolang je maar binnen de opgegeven tijd over de meet komt. En natuurlijk worden de volgende levels allengs moeilijker en krijg je steeds minder tijd toegemeten. Sketchy is een advergame promotion voor de Nokia 3300 series, maar laat u dat niet tegenhouden. Het speelt heel gemakkelijk, met leuke animaties en grappige opmerkingen uit de mond van je figuurtjes ‘(Eat my snow!)‘. Er zit zelfs een handige ‘boss’-knop direct onder klik-bereik in verwerkt die vliegensvlug een spreadsheet op je scherm kan toveren bij het minste teken van alarm
2.80mb groot, en ze vragen je om een emailadres wanneer je wilt downen maar dat kan je gerust negeren.

Sketchy

En vergeet uw muts nie op te zetten!

Vannacht stond ik weer(al) aan den toog mijn eigen te moeien met mijn eigen zaken toen er een meisje naar me toekwam. Ik had haar daarvoor al opgemerkt: een klein tenger blond wezentje waarvan ik niet kon zeggen of het nu achttien of vijfentwintig jaren oud was. Haar aanwezigheid liet me onverschillig, maar ineens, even onvermijdelijk als onwrikbaar kwam ze naast me staan en ze vroeg me wat ze van me dronk. Ze was niet mooi maar haar ogen hadden zich vastgeklikt in de mijne en zo bestelde ik voor haar een idiote platte water zonder ijsblokjes omdat ik nu eenmaal een idioot ben en graag idioot uit de hoek kom. Ze bestelde een Glenfiddich of whatever bij haar platte water en bedelde me een sigaret af. Ik rolde zuchtend een bobbelige Belgam en gaf haar die.
‘Ik ken je’.
Miljaar, ik had haar nog nooit gezien, ze deed me zelfs in de verste verte aan niemand denken en ze irriteerde me op die moment al. Hoe moest ik me hier nu weer uit redden.
Haar ogen klikten weer met de mijne toen ze mijn hand vasthield en zonder naar het puntje van haar sigaret te kijken feilloos de vlam wist te vinden en er zo de brand in zoog.
‘Ik ken je’, zei ze weer terwijl ze mijn hand losliet en rook in mijn gelaat blies. Ik draaide mijn hoofd weg van de rook en mijn ogen van haar ogen. Toen ik weer opkeek klikten haar ogen weer met de mijne en ineens zag ik weidse steppen, heuvels vol gras en geen boom te zien. Ik bereed kleine paardjes en had liefhebbende echtgenotes en vele kinderen. Ik sprak met de wind en genas zieken door mijn handen op hun buik te leggen. Ik vond verloren kinderen weer door door de ogen van de dieren te kijken. Ik voorspelde het weer aan de hand van de zonsondergang en ik kon de omgeving echt ruiken alsof ik daar was. Een heimwee stak in me op van een soort die ik nog nooit gevoeld had en die ik helemaal niet kon thuisbrengen en ik kreeg bijna tranen in mijn ogen.
‘Ik ken je’.
Ze lei haar handen op mijn schouder en trok me naar zich toe terwijl zij op haar tenen ging staan en me met haar lippen op haartjesafstand van mijn rechteroor influisterde hoe ik heette en wie ik was. Om me heen week de stank van bier en sigaretten om plaats te maken voor de geur van door zon gestreelde huid en gouden zinderende hooischelven onder een hoge augustuszon. Doch de naam die zij me toedichtte kende ik niet en ik kon er geen aanspraak op maken. Ik duwde haar zacht van me af en maakte me met veel moeite los uit die diepe blik. Bij de barmoeder bestelde ik nog een Glenfiddich of whatever en schoof die naar haar toe, haar blik vermijdend. Ze lachte en streek een lok haar weg achter mijn oor. ‘We zien elkaar weer’, beloofde ze. ‘Je weet nu wie ik ben.’
En toen was ze weg. Ze ging pissen, een vriendin van haar ging met haar mee en ik heb geen van beiden weer uit het toilet zien terugkomen.
Wat een gedoe. Wat een gedoe toch allemaal. Dit lijkt wel een flaptekst van een roman van Hubert Lampo te zijn. Magisch-realisme en van dat gedoe.
Ik heb dringend regen nodig. Echt wel.