Ik ben er nog steeds niet in geslaagd om ook maar 1 van de 3 Hapland games op te lossen en de mate van mijn irritatie daarover laat me voorlopig niet meer toe om het nog eens te proberen.
Waarom ik me dus laten verleiden heb tot Warbears is me al een even groot raadsel als de oplossingen van bovengenoemde breinplagers, want het is al even frustrerend om uit te spelen.
Warbears is een Flash Point-and-Click adventure met een gameplay die lijkt op die van Hapland. Je controleert een team warbears dat ter hulp geroepen wordt door de politie (we tried nothing and it didn’t help!) om de gegijzelde werknemers van een bank te bevrijden. De bankovervallers zijn gemene beren die gewapend zijn met grote drilboren.
The Warbears are arriving!
Use the skills of the four special agents (kla, lucas, ryoh and steve) to complete the mission and save the day! Lots of animations and special bonuses that can be unlocked with high scores!
Ga met je muis over een Warbear-agent en je ziet een popup met een paar icoontjes. Die icoontjes stellen acties voor die je kunt uitvoeren door erop te klikken, en het is de bedoeling om aan de hand van de juiste volgorde acties puzzels op te losssen en het spel uit te spelen. Net als in de Hapland-reeks kan je je vorderingen volledig omzeep helpen door de foute dingen uit te voeren, maar bij Warbears krijg je wel een hint elke keer je de boel hebt verneukt.
Bij het schrijven dezer woorden is Bibi in ieder geval nog niet verder geraakt dan zichzelf te verzuipen in de badkamer of het zichzelf opblazen met een handgranaat.
Ik wens jullie meer wijsheid toe
Met een dikke ‘kust-mijn-kloten’ mentaliteit het suikeren songfestival-wereldje uitlachen en dan nog winnen ook: het is enkel de mensen van Lordi gegeven
Wat mij betreft: verdiend gewonnen Finland! Hallelujah!
En dan sta je daar aan den toog en dan vraagt er een marokkaanse antwerpenaar u beleefd om uitleg over wat er gebeurd is omdat gij even blank zijt dan hij-die-geschoten-heeft en ge het hem misschien kunt doen begrijpen. En dan staat ge daar met bakkes dat smaakt naar as en ge zoekt naar zinnen die ge niet kunt vinden omdat ge ook geen zak snapt van wat die klootzak met zijn jachtwapen bezielde daar in de zonnige straatjes in het centrum van Antwerpen en ge stamelt zoiets gelijk: ‘sorry ik weet ‘t nie’ want ge kunt nie anders. Gij toch niet. Anderen wel. Die zeggen dat het hun schuld niet is, die wentelen zich weg, die keren zich af en loochenen plots hun leer of passen hun interpretatie ervan naar de buitenwereld toe huigelachtig aan.
Maar leg dat maar eens uit aan iemand die van zijn leven niet zeker meer is omdat hij/zij tot een andere cultuur behoort dan de ‘onze’ zonder uweigen te schamen. Dat lukt dus niet he. Eigenlijk zijn wij op die manier misschien allemaal racist, gelijk den Tourist beweert in het pijnigend rake nummer Goddeloos Kerkhof.
In een nonchalance die mij eigen is heb ik niet opgelet bij het verwijderen van spam, en zijn er een aantal reguliere comments mee verdwenen. Sorry daarvoor. Echt… Damn spammers!
Het nieuwe nummer van ‘den tourist’ is geschreven naar aanleiding van de rascistische moord- en schietpartij in Antwerpen, en het is waarlijk een klets in het gelaat van ons allemaal (drink en verdrink in egoisme) :
Wie kent Rowley Birkin niet, de mompelende bezopen ouwe barrister uit the Fast Show, die vanuit een leren zetel voor een statige open haard herinneringen ophaalt aan glorievollere dagen? Hieronder ziet u hem onbergrijpelijke verzuchtingen uiten over iets dat, volgens hemzelf , ‘happens to every young man’ en dat op hem een diepe indruk heeft nagelaten. Af en toe duikt er een begrijpbare zin op zoals: ‘she was a really beautiful woman’, ‘she had a very long neck’, ‘ofcourse the war came along’ en uiteraard ‘I was very drunk’.
Ik vind het een geniale figuur, en het is fantastisch van acteur Paul Whitehouse hoe hij in staat is om zo tragisch een type neer te zetten dat duidelijk uit een ander tijdperk stamt en niet in staat is om dat verleden los te laten.
Alhoewel de meeste afleveringen hilarisch zijn, vindt u hieronder een van de meest emotionele:
Sozzled, rambling old barrister, Rowley Birkin QC, sits in his chair and spins yarns of foreign adventures, mysterious women and exotic beasts, attended only by his equally ancient butler.
