27 June, 2012

Muiltje open, tongetje eruit, de ogen glazig.

Te vinden onder: Ik en de mijnen,mededeling,Tragisch — Tags: — @ 5:21

…en zo gaat dat dan: je poes is dood en plots is er geen leven meer in huis. Geen zwarte schicht meer die langs je heen zapt als je de voordeur opendoet, geen gemiauw meer dat je veel te vroeg in de ochtend ontrukt uit Morpheus’ armen, geen zware massa meer die je schoot opeist des avonds, geen ruw gelik meer dat het vel van je neus afschuurt, geen diep keelgespin meer om mee in slaap te vallen…
Het doet raar aan om zijn etensbakje hier nog te zien, gevuld met fijne kattenbrokjes die niet meer opgegeten zullen worden. De nutteloos geworden klimpaal, de kattenbak, de kattenborstel, de onaangebroken zak met kattenzand, de doosjes met nat voer, de overbodig geworden medicijnen die hij de voorbije weken moest krijgen, de haren op de zetel, de kartonnen doos met brokken voor ‘de oudere kat’, het is hier nog allemaal. Alles rondom mij ademt uit: ‘Sneeuwbal Sneeuwbal Sneeuwbal Sneeuwbal, SNEEUWBAL!’. Het is alsof hij lekker ergens verstopt ligt te slapen en er straks weer zal zijn.
Dat is zo niet natuurlijk. Voorbije maandag heeft hij een dodelijke injectie gehad. Een overdosis verdovingsproduct. Hij lag op zijn rechterzijde en de naald ging tussen twee ribben door recht zijn hartje in. Na de injectie duurde het twee minuten. Eerst stopte hij met ademen en luttele seconden daarna kon de dierenarts met haar stethoscoop geen hartslagje meer vinden.
‘Hij is weg’ vertelde ze me zacht.
Dikke tranen spatten uiteen op de tafel waarop het lijkje van mijn maatje lag. Ik kon er niet aan doen. Soms mogen mannen huilen.
De dierenarts wikkelde zijn dooie lijfje in een handdoek. Ik kon nog net zijn kopje zien. Hij lag daar met zijn muiltje open en met zijn tongetje eruit en z’n oogjes zo glazig. Het leek me niet eerlijk. Fuck beest!
Even later heeft de arts hem weggebracht naar ergens achteraan in haar praktijk.
Ik weet dat het beestje oud en ziek was en dat het niet meer beter zou worden. Het is ‘goed’ geweest dat ik heb besloten om over te gaan tot euthanasie. (!!) Maar ik voel me zo schuldig. Ik heb bij zijn leven beslist over zijn leven (voor zover dat dat kan bij een kat), en nu bij zijn lijden over zijn doodsvonnis. Ik, en niemand anders heeft gekozen om hem van kant te laten maken. Dat maakt mij tot de moordenaar met voorbedachte rade van het maatje dat ik zo graag zag. En daar kan ik nu nog ff niet in het reine mee komen.
Ik huil weinig. Te weinig. Af en toe, als ik er tegen bezorgde en goedbedoelende kameraden over vertel, begint mijn onderlip te trillen maar kan ik mijn tranen nog net wegslikken. Dat zegt veel over mij maar niks over mijn verdriet. En het feit dat Sneeuwbal oud en kapot was en toch een goed leven heeft gehad en dat zijn euthanasie een nobel streven was omdat ge een beest toch niet moet laten afzien als het oud en ziek is en si en la en fucking blablabla troost me langs geen kanten.
Ik ben een lul die ondertussen 42 jaar oud is geworden, en die lul heeft tot kort nog nooit moeten beslissen over leven of dood. En alhoewel ik voor Sneeuwbal een snelle ‘aangename’ dood heb verkozen boven een verder miserabel leven vol pijn en afzien, voel ik mij vuil, laf en verraderlijk. Hij had thuis moeten sterven. Niet bij de dierenarts, niet op die klote glanzende aluminium tafel ver van zijn leefwereld. Niet zo.
En al kon het niet anders, al zat er niks anders op, ik probeer nu te leven met het feit dat ik hem naar zijn laatste oordeel heb gebracht.
Ik zou niks liever willen dat Sneeuwbal bij mij komt spoken. Ik zou niks liever hebben dat, wanneer ik ga slapen en opsta, daar de fucking Sneeuwbal is, een zwarte schim maar met dezelfde miauwkes, en met zijn typische geklauw, en met zijn gespin en zijn ruwe tongetje en zijn kopstoten en zijn gedap, om me te zeggen dat het OK is zo. Dat het niet anders kon lopen, omdat het kloteleven nu eenmaal een kloteleven is, en dat ik er goed aan heb gedaan om hem uit die uitzichtloze miserie te helpen.
Wie ben ik. Wat kon ik doen. Wat restte ons…
‘Sneeuwbal? Kom nog eens langs :)’
En morgen weer een dag, het zal wel wennen.
xxx
Mriauw!


reacties (10)


10 reacties, »

  1.   Reactie van wannes , op 27 June, 2012 @ 6:13

    Soms mogen mannen huilen. Sterkte gast.

  2.   Reactie van liliane , op 27 June, 2012 @ 22:03

    Je mag en moet je tranen laten gaan en je verdriet niet verbergen.
    Mooie brief aan de sneeuwbal, en hij is je zeker dankbaar dat hij niet verder pijn moest lijden. Je heb een moeilijke maar goede beslissing genomen, en het zal inderdaad nog weken aan je knagen want hij was je maatje.

  3.   Reactie van Bruno , op 30 June, 2012 @ 19:05

    Hoi Pol. tranen zijn een soort van ontlasting van onze emoties. niks mis met emoties. we zullen hem ook missen. sterkte met de leegte. bruno en maggy.

  4.   Reactie van Maggy , op 2 July, 2012 @ 22:15

    Hallo Pol
    weet precies wat je bedoeld…mis mijn zwarte pluizebol ook nog altijd enorm en das nu bijna 3 jaar geleden …hij was ook mijn maatje door dik en dun en veel te vroeg weggerukt… Veel sterkte

    Maggy

  5.   Reactie van Bart Van Hove , op 5 November, 2012 @ 6:31

    poezie van Bukowski over katten

  6.   Reactie van Bart Van Hove , op 5 November, 2012 @ 7:26

    the history of a tough motherfucker

    he came to the door one night wet thin beaten and
    terrorized
    a white cross-eyed tailless cat
    I took him in and fed him and he stayed
    grew to trust me until a friend drove up the driveway
    and ran him over
    I took what was left to a vet who said, “not much
    chance…give him these pills…his backbone
    is crushed, but it was crushed before and somehow
    mended, if he lives he’ll never walk, look at
    these x-rays, he’s been shot, look here, the pellets
    are still there…also, he once had a tail, somebody
    cut it off…”

    I took the cat back, it was a hot summer, one of the
    hottest in decades, I put him on the bathroom
    floor, gave him water and pills, he wouldn’t eat, he
    wouldn’t touch the water, I dipped my finger into it
    and wet his mouth and I talked to him, I didn’t go any-
    where, I put in a lot of bathroom time and talked to
    him and gently touched him and he looked back at
    me with those pale blue crossed eyes and as the days went
    by he made his first move
    dragging himself forward by his front legs
    (the rear ones wouldn’t work)
    he made it to the litter box
    crawled over and in,
    it was like the trumpet of possible victory
    blowing in that bathroom and into the city, I
    related to that cat – I’d had it bad, not that
    bad but bad enough…

    one morning he got up, stood up, fell back down and
    just looked at me.

    “you can make it,” I said to him.

    he kept trying, getting up and falling down, finally
    he walked a few steps, he was like a drunk, the
    rear legs just didn’t want to do it and he fell again, rested,
    then got up.

    you know the rest: now he’s better than ever, cross-eyed,
    almost toothless, but the grace is back, and that look in
    his eyes never left…

    and now sometimes I’m interviewed, they want to hear about
    life and literature and I get drunk and hold up my cross-eyed,
    shot, runover de-tailed cat and I say, “look, look
    at *this* !”

    but they don’t understand, they say something like, “you
    say you’ve been influenced by Celine?”

    “no,” I hold the cat up, “by what happens, by
    things like this, by this, by *this* !”

    I shake the cat, hold him up in
    the smoky and drunken light, he’s relaxed he knows…

    it’s then that the interviews end
    although I am proud sometimes when i see the pictures
    later and there I am and there is the cat and we are photo-
    graphed together.

    he too knows it’s bullshit but that somehow it all helps.

  7.   Reactie van Bart Van Hove , op 5 November, 2012 @ 7:30

    bad fix

    old Butch, they fixed him
    the girls don’t look like much
    anymore.

    when Big Sam moved out
    of the back
    I inherited big Butch,
    70 as cats go,
    old,
    fixed,
    but still as big and
    mean a cat as anybody
    ever remembered
    seeing.

    he’s damn near gnawed
    off my hand
    the hand that feeds him
    a couple of
    times
    but I’ve forgiven him,
    he’s fixed
    and there’s something in
    him that doesn’t like
    it.

    at night
    I hear him mauling and
    running other cats through
    the brush.

    Butch, he’s still a magnificent
    old cat,
    fighting
    even without it.

    what a bastard he must have been
    with it
    when he was 19 or 20
    walking slowly down
    his path
    and I look at him
    now still feel the courage
    and the strength
    in spite of man’s smallness
    in spite of man’s scientific
    skill
    old Butch
    retains
    endures

    peering at me with those
    evil yellow eyes
    out of that huge
    undefeated head.

  8.   Reactie van Bart Van Hove , op 5 November, 2012 @ 7:28

    one for the old boy

    he was just a
    cat
    cross-eyed,
    a dirty white
    with pale blue eyes

    I won’t bore you with his
    history
    just to say
    he had much bad luck
    and was a good old
    guy
    and he died
    like people die
    like elephants die
    like rats die
    like flowers die
    like water evaporates and
    the wind stops blowing

    the lungs gave out
    last Monday.
    now he’s in the rose
    garden
    and I’ve heard a
    stirring march
    playing for him
    inside of me
    which I know
    not many
    but some of you
    would like to

    know
    about

    that’s
    all.

  9.   Reactie van Bart Van Hove , op 5 November, 2012 @ 7:57

    my cats

    I know. I know.
    they are limited, have different
    needs and
    concerns.

    but I watch and learn from them.
    I like the little they know,
    which is so
    much.

    they complain but never
    worry.
    they walk with a surprising dignity.
    they sleep with a direct simplicity that
    humans just can’t
    understand.

    their eyes are more
    beautiful than our eyes.
    and they can sleep 20 hours
    a day
    without
    hesitation or
    remorse.

    when I am feeling
    low
    all I have to do is
    watch my cats
    and my courage
    returns.

    I study these
    creatures.

    they are my
    teachers.

  10.   Reactie van Bart Van Hove , op 5 November, 2012 @ 7:02

    ik hoop dat je ze kan waarderen…
    uit The Pleasures of the Damned, Charles Bukowski poezie collectie 1951-1993.

RSS feed voor deze reacties. TrackBack URL

Voeg een reactie toe:

Powered by WordPress