Ik ben deze zomer veertig geworden. Ik overleef Christus al ettelijke jaren. Ik weet alleen niet of ik uiteindelijk beter af ben of niet dan De Gekruisigde, doch soit. Da’s kennis voor later.
Veertig is óud. Ik ben halverwege. Da’s een opdoffer. Maar hoor je mij zeuren? Zuchten wel. Klagen niet.
Mijn grootmoeder is wijs en levenslustig. Ze wees me terecht stevig terecht op mijn ‘verzuchting’. Toen zij veertig was danste ze nog ferm ‘den Charleston‘ zei ze. Dat kan ze nu niet meer. Zégt ze. Tegelijk verwelkomde ze mij met drie zoenen in de wereld van de grote mensen.
In januari wordt ze eenennegentig. Zij overleeft Christus al bijna drie keer.
Hoor je mij nog zuchten?
Hebt u ooit een belofte gedaan die u tot uw schande niet hebt gehouden? Ik wel.
Ik beloofde te stoppen met roken. Dat las u in de post hieronder.
Die belofte houd ik niet.
Ik dacht dat het simpel zou zijn. De meeste dingen lijken simpel. Een laatste sigaret oproken om er dan geen nieuwe meer aan te steken leek aanvankelijk heel simpel om te doen.
Niet dus. Niet bij een koffie op een terraske. Niet na de derde Duvel in de kroeg. Niet op een feestje waar iedereen rookt. Niet tijdens nen break. Niet als je slecht geluimd bent en voor jouw part de wereld mag ontploffen. Niet als er wat wiet in de buurt is. Niet als uw code niet klopt. Niet als zij ook rookt.
Niet dus.
Het spijt me dat ik faalde maar wat kan u dat schelen. ‘t Zijn mijn longen. ‘t Zijn mijn opgesmoorde centen. ‘t Zijn mijn kleren die stinken, ‘t zijn mijn vorte tanden, ‘t is mijn verslaving.
Mijn grootste spijt is vooral dat ik er in den tijd mee begonnen ben.
Elke trek die ik nu nog doe besmeurt niet alleen mijn longblaasjes maar is een smerige veeg op mijn geloofwaardigheid. Wat is een man zijn woord nog waard, als hij het zelf niet eens waard is? Niks. Geen kloten. Mijn diepe beschaamdheid over mijn onvermogen om mezelf een restrictie op te leggen is wraakroepend.
Blijven roken is ook wraakroepend.
*clash*
Doch, de strijd is niet gestaakt, hij verplaatst zich ondergronds. ik ben nog steeds van plan om te stoppen met die vuiligheid, maar ik hang het niet meer aan de grote klok. Er komt een dag, in de nabije toekomst, dat ik niet meer met een sigaret gezien zal worden. Dan zal ik bij die horde ‘gestopten’ horen. De veteranen. Maar eerst steek ik er nog een paar op.
Mijn vader rookte een pakje per dag. Hij is gestopt met roken toen mijn moeder mij in haar buik droeg en ze zijn tabaksrook niet meer kon verdragen. Abrupt.
Hoe vaak moet een klein kind zijn pollekes tegen een hete stoof leggen om te leren dat het dat in het vervolg beter zou laten? Wat er nu gebeurt in de Golf van Mexico, is al eerder gebeurd. (in 1979) Rachel Maddow vertelt u er in het filmpje hieronder meer over. Helaas is haar relaas niet echt hoopgevend.
Blijkbaar, in tegenstelling tot dat klein kind van daarstraks, zijn oliebaronnen erg dom.
Zeg dat het aan mij ligt, zeg dat ik gewoon de verkeerde wijven ben tegen gekomen, zeg dat ik een loser ben in plaats van een romanticus, zegt waddage verdomme wilt, maar onderstaande strip is er los op:
(btw: ik heb geen idee meer waar ik die strip vandaan heb. Honours due. Laat het me weten, aggetwèt?)
Update: got it, thx to Tineye! The artist of this comic is bob-rz Credit where credit is due!
Bent u een Apphole?
Als u dat ondertussen zelf nog niet doorheeft of helaas niet over dat klein beetje gezond verstand beschikt om dat door te kúnnen hebben, legt Jon Stewart het voor u (loser!) even haarfijn uit (voor de klein oogskes, in’t groot alhier).
